అత్యాచారం - అమానుషం

భగవంతుడు తన సృష్టిలో ఆడా, మగా అని సమానంగా సృష్టించాడు. ఇద్దరూ అందమైనవాళ్లే, శక్తివంతులే. ఒకరినొకరు గౌరవించుకుంటూ సమాజాన్ని ముందుకు నడిపించేవాళ్లే.

కానీ ఈనాడు కాదు పురాణాలనుండి ఆడదాన్ని ఒక విలాసవస్తువుగా భావించారు. నచ్చిన స్త్రీని శాస్త్రయుక్తంగా కానీ, గాంధర్వరీతిని గానీ, రాక్షసరీతిని గానీ వివాహం చేసుకునేవారు రాజులు, మహారాజులు. కాలక్రమేనా స్త్రీ తనలోని ప్రతిభని గుర్తించి దైన్యాన్ని, నిస్సహాయతని వీడి ఒక శక్తిగా మారసాగింది. ఈనాడు ఎంత అభివృద్ధి చెందినా, స్త్రీ అంట్లు తోమడం, ఆవకాయ పెట్టడం నుండి అంతరిక్షంలోకి దూసుకుపోయే స్ధితికి ఎదిగినా ఆమెకు భద్రత లేకుండా పోయింది. ప్రతీచోటా ప్రమాదమే.. ఎదిగిన ఆడపిల్ల విషయంలోనే కాదు మూడేళ్లు, ఐదేళ్ళ పసిపాపల మీద కూడా కామాంధుల పైశాచిక దాడులు జరుగుతున్నాయి. చదువుకునే సమయంలో, ఉద్యోగాలకు వెళ్లిన సమయంలో, ఉద్యోగం కాని ఏదైనా అవసరార్ధం మగవాళ్ల దగ్గరకు వెళ్లాలంటే దాదాపు అందరూ ఆడవాళ్లు ఎన్నో జాగ్రత్తలు తీసుకోక తప్పడంలేదు. చివరికి ఉద్యోగం నుండి ఇంటికి వచ్చేటప్పుడు, వెళ్లేటప్పుడు వాహానాలలో కూడా భద్రత ఉండడం లేదని అందరికీ తెలిసిన విషయమే. ఆడవాళ్లు అనాలా? ఆడపిల్లలు అనాలా? చిన్నారులు అనాలా? అందరూ ఏదో విధమైన ఆకృత్యాలకు బలైపోతున్నారు. చివరికి తండ్రి, అన్నలు , కుటుంబ సభ్యుల చేతిలో కూడా అత్యాచారానికి లోనవుతున్న ఆడపిల్లల కథలు కూడా వినవస్తున్నాయి. 

ఇక వయసులో ఉన్న ఆడపిల్ల అత్యాచారానికి గురైతే ముందుగా సమాజం ఆమెను దోషిగా, చాలా పెద్ద తప్పు చేసినదానిలా చూస్తుంది. చెడగొట్టబడలేదు.. చెడిపోయింది కాబట్టి ఆ అమ్మాయిని ఎవ్వరూ పెళ్లి చేసుకోరు. అసలు ఆ అమ్మాయే తను చేయని నేరానికి శిక్ష పడి ఒక పనికిరాని వస్తువు అవుతుంది. ప్రతీవారు ఒక వింతలా చూస్తారు. మీడియావాళ్లైతే తమ లాభం కోసం దాన్నొక స్పెషల్ స్టోరీ చేసుకుంటారు. కాని తర్వాత ఆ అమ్మాయి సంగతేంటి?? ఎవ్వరూ పెళ్లి చేసుకోవడానికి ముందుకు రారు. అందుకనే ఆ అమ్మాయి తల్లిదండ్రులకు ఇష్టమున్నా లేకుండా బంధువులందరూ కలిసి ఒప్పించి మానభంగం చేసినవాడికే ఇచ్చి పెళ్లి చేయమంటారు. అసలే అత్యాచారానికి గురైన అమ్మయి. మళ్లీ ఆ దుర్మార్గుడికే జీవితాంతం బానిసగా పడుండాలి. ఒకరివల్ల అమ్మాయి జీవితం నాశనమైతే సమాజం ముందుకొచ్చి పూర్తిగా నాశనం చేసేస్తుంది... ఇది ఆ అమ్మాయి చేసిన దోషమా? కొవ్వెక్కి చేసిన ఘనకార్యమా? అత్యాచారానికి గురై వాడినే పెళ్లి చేసుకుని ప్రతిదినం అత్యాచారం చేయించుకోవాలి. అప్పుడు అది తప్పు కాదన్నమాట....

కాని అత్యాచారానికి గురైన ఆడపిల్లను తల్లిదండ్రులు ఆమెను చేరదీసి కాపాడుకుని జరిగినదొక పీడకలగా భావించి ముందుకు సాగాలి. కాని ఇప్పటికీ ఈ అత్యాధునిక, అభివృద్ధి చెందిన సమాజం మాత్రం రేప్ చేసిన దుర్మార్గుడికే ఇచ్చి పెళ్లి చేయడం ఉత్తమమైన పరిష్కారం అని చెప్తోంది .. నేనో కథ చదివా.. తన కూతురు అత్యాచారానికి గురై ఇంటికి వస్తే తల్లి అంటోంది.. "వెళ్లి తలారా స్నానం చేసిరా. ఏమీ జరగలేదు. ఒక యాక్సిడెంట్ అంతే. స్నానం చేసి, తినేసి పడుకో. ఎవరితో ఏమీ చెప్పాల్సిన పని లేదు."

నా ఈ మాటలకు, ఉద్వేగానికి కారణం Rajuగారి ఈ కార్టూన్. చాలామందికి ఇది చిన్న సూక్తి లేదా మంచి మాట చెప్పే బొమ్మలాగే అనిపించవచ్చు . కాని ఆ తండ్రి కళ్లలోని నిస్సహాయత, ఆ తల్లి మనసులోని ఆవేదన ఎంతమందికి కనిపిస్తోంది. ఎంతమందిని ఆలోచింపచేస్తుంది....

ప్రముఖాంద్రలో జ్యోతి వలబోజు

జ్యోతి వలబోజు
లేదావిడకు ఫోజు
చక్కని తెలుగంటే మోజు
అది అందరికీ పంచడం రివాజు

రచన: గోటేటి వెంకటేశ్వరరావుగారు.. ప్రముఖాంధ్ర మాసపత్రిక

 

ఆహా! నోరూరగాయాయనమః - తెలుగు వెలుగు

రేలపూలు - పుస్తక సమీక్ష

 తండావాసుల గుండెచెమ్మ
 Sun 28 Jun 00:56:03.96997 2015

         జీవితానుభవాలే సాహిత్యానికి పునాదివంటివి. నిత్యం మన చుట్టూ ఎన్నో కథలు తిరుగాడుతూ ఉంటాయి. వాటిని మనసుతో బంధించి అక్షరీకరించడం ద్వారా మరెంతోమందికి ఆ వాతావరణాన్ని, పరిస్థితుల్ని కళ్లకు కట్టినట్టు చూపించవచ్చు. ఎందుకంటే ఈ కథలు చదువుతుంటే ఆయా పాత్రలు, సంఘటనలు మనముందు కళ్లకు కట్టినట్టుగా ప్రత్యక్షమవుతాయి. అటువంటి ప్రతిభ గల రచయిత్రి శ్రీమతి సమ్మెట ఉమాదేవి గారి రెండవ పుస్తకం 'రేలపూలు'.

        ఉద్యోగినిగా తను పనిచేస్తున్న మారుమూల గ్రామంలో అరకొర సౌకర్యాల నడుమ, చాలీచాలని ఆదాయంతో తండావాసులు, వాళ్ల పిల్లలు పడుతున్న వెతలు రోజూ కళ్లారా చూస్తున్న రచయిత్రి వాటికి తన శైలిలో కథలుగా మలిచారు. తను ఎవరిగురించైతే కథలు రాస్తుందో వాళ్లు ఈ కథలను చదవలేకున్నా వారిగురించి సమాజంలోని మనం సాటిపౌరులుగా చదివి తెలుసుకోవాల్సిన బాధ్యత ఉన్నదంటున్నారు రచయిత్రి.

 ఆస్తిత్వం కథలో పేర్ల గురించి ప్రస్తావిస్తూ అక్కడ తండాలో పిల్లల పేర్లు అన్నీలాల్‌, పోలీ, అమ్రు, సాల్కి, సక్రూ, రాంనాయక్‌, హర్యాలాల్‌, బిక్కూలాల్‌ వంటి అమ్మా నాన్నలు పెట్టిన అందమైన పేర్లు పనికిరావని, బాలేవని బళ్ళో టీచర్లు మార్చేసి అనిల్‌ కుమార్‌, ప్రవల్లిక, అనూష, శైలజ, పవన్‌ కళ్యాణ్‌, రాంచరణ్‌, హరీష్‌, మహేష్‌ బాబు అని పిలుస్తున్నారు. కాని రేషన్‌ కార్డులో ఒక విధంగా, ఆధార్‌ కార్డులో ఒక విధంగా పేర్లు రాయడం వల్ల చాలా గందరగోళం ఏర్పడుతోంది. చదువు రాకపోవడం వల్ల ఇవి సరిచేసుకోలేక ఎన్నో సమస్యలను ఎదుర్కొంటున్నారు. పేరు మార్చుకోవడం కూడా పెద్ద తంటా కావడంతో వారికి రావలసిన సౌకర్యాలను వదులుకోవలసి వస్తోంది. అందుకే పేర్లను మార్చుకుని క్రమంగా తమ అస్తిత్వం కోల్పోయే దశకు చేరుకున్నారు.

        దివిలి కథలో అడవిలోని పువ్వుల్లో పువ్వుగా, చెట్టులో చెట్టుగా, పిట్టల్లో పిట్టగా ఆనందించే దివిలి, ఆమె అన్న రూప్లా. అతను చదువుకోవటానికి పట్నం వెళ్లినప్పుడు దివిలికి ప్రాణంలో ప్రాణమైన పువ్వులనే ఎరగా వేసి ఆమె మానాన్ని కబళిస్తాడు రాజు నాయక్‌. పెళ్లి కాకుండానే తల్లి అయిన చిన్నారి దివిలి తన పాపకు జన్మనిచ్చి కన్ను మూస్తుంది. ఆ పాప విరిని తన ప్రాణంగా చూసుకుంటూ, రూప్లా తన చెల్లెలు దివిలి సమాధి దగ్గర పూలు పెట్టి పాపను చూపిస్తాడు. అన్నంటే ఇలానే ఉండాలి అనిపించే 'రూప్లా' పాత్ర, తుమ్మెద వంటి రాజూనాయక్‌, పసిపాప వంటి దివిలి... మన మనసులో అలాగే నిలిచిపోతారు. ఈ కథ చదివిన తరువాత మన మనసును ఎవరో పట్టి నొక్కేసిన భావన కలగక మానదు. ఈ కథలో తండావాసుల ఆచార వ్యవహారాలను వివరంగా తెలిపారు రచయిత్రి.

        'జై జై జై గణేశా!' కథలో తండాల్లో ఇంటింటికీ తిరుగుతూ, అందరికీ మందులు ఇస్తూ, వారి ఆరోగ్య పరిరక్షణకై పాటుపడుతూ, అందరినీ పేరు పేరునా ఆప్యాయంగా పలకరించే రజని ఒక ప్రభుత్వోద్యోగి. తండావారంతా కలిసి వినాయకుడిని కొనడానికి జమచేసిన సొమ్మంతా రజనీ కోసం ఖర్చుపెడతారు. చదువుసంధ్యలు లేకున్నా సాటి మానవుడికి సాయం చేయడం దేవుడికి పూజచేయడం వంటిదని తమ మానవత్వాన్ని నిరూపిస్తారు అమాయకపు తండావాసులు.

 వారధి కథలో బయటి ప్రపంచానికి, అడవిలో దాగి ఉన్న ఆ తండాకి వారధి - ఊరికి కొత్తగా వేసిన బస్సు... ఆ బస్సు రావటం కోసం టీచర్లు తన్వీ, శాలిని ఎంతగా ప్రయత్నించి సాధించారో, చివరికి ఎంతగా విలపించారో తెలిపే హృద్యమైన కథ. ఇప్పటికి ఈ తండావాసులుండే ప్రాంతానికి బస్సు సౌకర్యం లేదంటే నమ్మరెవరూ. కాని ఇది నిజం.
 ఈ కథాసంకలనంలో కూర్చిన కథలన్నీ సహజత్వాన్ని నింపి అచ్చంగా తండాల్లో తెలుగు మాటలను పొందుపరిచారు. ఒక్కో కథ చదువుతుంటే తండాల్లోని వాస్తవ పరిస్థితులు, జీవన విధానం , నమ్మకాలు, అమ్మకాలు, నిర్లక్ష్యాలు, అసౌకర్యాలు ఎన్నో మన కళ్లముందు కదలాడతాయి. అంతేకాక గిరిజనులు జరుపుకునే పండుగలు, ఆచారవ్యవహారాలను, సమస్యలను సమగ్రంగా తన కథల్లో చర్చించారు రచయిత్రి సమ్మెట ఉమాదేవి.

 - జ్యోతి వలబోజు

మాలిక పత్రిక జులై 2015 సంచిక విడుదల

 Jyothivalaboju
Chief Editor and Content Head


విభిన్నమైన అంశాలతో , ఆ పాత మధురాలు, ఈనాటి విశేషాలతో జులై మాలిక పత్రిక మీకోసం సిద్ధంగా ఉంది..  సంగీతం, సాహిత్యం, ఆధ్యాత్మికం, సీరియల్స్, సినిమా, కథలతో పాటుగా కొద్దిరోజుల క్రితం జరుపుకున్న ఫాదర్స్ డే కి సంబంధించిన మరికొన్ని ముచ్చట్లు కూడా ఈ సంచికలో చదవొచ్చు..

మీ రచనలు పంపవలసిన చిరునామా: editor@maalika.org

జులై సంచిక విశేషాలు:

01. ధీర - 4
02. అనగా అనగా Rj వంశీతో
03. తరం తరం నిరంతరం
04. వెన్నెల్లో గోదారి అందం
05. చిగురాకు రెపరెపలు 6
06. శోధన 4
07. అంతిమం 4
08. ఆరాధ్య - 10
09. చేరేదెటకో తెలిసి 4
10. మాయానగరం 16
11. Dead People Dont Speak 6
12. వెటకారియా రొంబ కామెడయా 10
13. పప్పణ్ణం ఎప్పుడు?
14. పితృోత్సాహం
15. అమ్మా నాన్న - ఓ గారాల కూతురు
16. Me and My Dad
17. ఎంత మంచివారో మా నాన్న
18. అంతా నాన్న పోలికే
19. అప్పగా పిలవబడే నాన్న
20. పద్యమాలిక జూన్ 15
21. పద్యమాలిక జూన్ 1
22. మన వాగ్గేయకారులు - 1
23. నిషాధుల మధ్య ఒక బ్రాహ్మణుడు
24. రామాయణం - ఒక్క వాల్మీకి విరచితమేనా?
25. రమణస్థితి
26. శరణాగతి
27. కార్టూన్స్
28. అక్షర సాక్ష్యం
29. ఈ దేహం నాదే