“కవితామాలికా – మాలిక పత్రిక నుంచి ఓ వినూత్న ప్రయోగం"

ఎప్పటికప్పుడు కొత్తదనంతో పాఠకులను అలరించాలనుకునే  మాలిక పత్రిక మాట నిలబెట్టుకుంటూ జులై సంచికనుండి  ఓ కొత్త శీర్షికతో వస్తోంది   జూలైనుంచే కాకుండా  తరచుగా  (ఇప్పుడు మాలిక  మాసపత్రిక కాబోతోందన్నది మీకు తెలిసినవార్తే కదా ) కొత్త శీర్షికలతో, కొత్త ప్రయోగాల ఫీచర్స్ తో రాబోతోంది. ఇక సాహితీ పండగే పాఠకమహాశయులందరికీ... మీరు కూడా ఏమైనా కొత్త ఆలోచనలు,  ప్రయోగాలు చేస్తే బావుంటుందనుకుంటున్నారా. మీ ఆలోచననను మాకు పంపండి.. తప్పకుండా చేద్దాం..  editor@maalika.org

ఇక ప్రస్తుత వినూత్న ప్రయోగం విషయానికొస్తే. మీరు స్కూలులో ఉన్నప్పుడు వ్యాసరచన/essay writing చేసారు గుర్తుందా? టీచర్ ఒక టాపిక్ ఇస్తే ఎవరి ఆలోచన వారు రాసేవారు. ఇది అలాటిదే అనుకోండి. ఒక అంశం మీద వేర్వేరు వ్యక్తులు వేర్వేరు విధాలుగా ఆలోచిస్తారు. స్పందిస్తారు. ఇది వారి వారి అనుభవాలమీద కూడా ఆధారపడి ఉంటుంది. అందుకే ...

ఈ జూలై సంచికలొ  ఒకే  థీమ్ పై ఐదుగురు కవయిత్రుల కవితలని విశ్లేషణాత్మకంగా అందించబోతున్నాం.

ఒకే థీమ్ ని కొంతమంది కవిమిత్రులకి ఇచ్చి ఆ థీమ్ ఆధారంగా టైటిల్ ఎంచుకుని కవితలందించమన్నాం. మా విన్నపాన్ని మన్నించి ఆ ఐదుగురు కవయిత్రులు మేం అడిగిన తేదీకల్లా కవితలనందించి సాహితీస్ఫూర్తిని ప్రదర్శిస్తూ సాంప్రదాయేతర పోటీతత్వానికి తమవంతు సహాయాన్ని అందించారు.

ఈనెల థీమ్ "కవిత్వంలో ఏకాంతం"

కవితా శీర్షిక కవయిత్రి నిర్ణయానికే వదిలేసాం.

ఆ ఐదుగురు కవయిత్రులూ : సాయిపద్మ, కవితాచక్ర, వనజ తాతినేని, జయశ్రీ నాయుడు, పూర్ణిమా సిరి.

కవితలు రాసిచ్చారు బానే ఉంది.  ఆ తర్వాత ఏంటి?? వారి కవితలనీ, వాటిపై విశ్లేషణతో కూడిన సమీక్షనీ మనకందిస్తున్నారు శ్రీనివాస్ వాసుదేవ్. ఇక మరో వారంలొ మాలికపత్రిక మీముందుంటుంది.  మా రెగ్యులర్ కథలూ, సీరియల్స్ తో పాటూ ఈ శీర్షిక కోసం కూడా ఎదురుచూస్తుండొచ్చు మీరు.

శీర్షిక కోసమే వేసిన ప్రత్యేక చిత్రం Krishna Ashok నుండి..

నా దేవుడు చనిపోయిన రోజు

కోర్కెలు శూన్యం.. బతుకంతా దైన్యం

యవ్వనం తొలి ప్రాయంలోకి అడుగుపెట్టే ఓ 14 ఏళ్ల బాలిక నోటివెంట ‘నాకేం కోరికలు లేవు’ అనే మాటలు వస్తే ఎలా ఉంటుంది? ఎన్నో ఆశలు. ఆకాంక్షలతో, చెంగుచెంగున సీతాకోకచిలుకల్లా ఎగరాల్సిన ఆ వయసులో ఏ కోరికలూ లేవంటే చిన్న వయసులోనే ఇంతటి నిర్వేదమా? అని ఆశ్చర్యపోతాం. కానీ, ‘‘ది డే మై గాడ్ డైడ్’’ అనే డాక్యుమెంటరీ చిత్రం చూస్తే మనకు ఆశ్చర్యం కాదు- ఆక్రోశం, ఆవేదన ఉప్పెనలా వస్తుంది. దేశ ఆర్థిక రాజధానిగా ప్రసిద్ధిచెందిన ముంబై వేశ్యావాటికల్లో మగ్గుతున్న అభం శుభం తెలియని ఆడపిల్లల జీవితాలకు నిలువుటద్దంగా నిలిచే ఈ డాక్యుమెంటరీకి ఆండ్రూ లెనిన్ దర్శకత్వం వహించారు. ఇందులో 14 ఏళ్ల బాలిక అనుభవించిన నరకం ఎంత దారుణంగా ఉందో కళ్లకు కట్టినట్లు చూపించారు. ఏడేళ్ల వయసులో బిస్కెట్ ఇస్తామని ఆశ చూపించి తీసుకెళ్లి వేశ్యావాటికలో అమ్మేసి, చీకటి గదుల్లో బంధించి విచక్షణ లేకుండా ఇనుపరాడ్లతో కొట్టి విటులకు ఆమెను అప్పగిస్తారు. ఫలితంగా గర్భం వస్తే అబార్షన్ చేయించి, రక్తం స్రావం తగ్గకుండానే మళ్లీ వృత్తిలోకి తోసేసి వారి వికృత కామానికి బలిచేస్తూ ఉంటే, ఇంకేం కోరికలు ఉంటాయి? ఇది ఒక అమ్మాయి కథ కాదు. ఇలాంటివి, ఇంతకంటే దారుణమైన కథల్ని వేశ్యావాటికల్లో అమ్మాయిలు వినిపిస్తారు.
ఆడపిల్ల ఇంటికి దీపం అంటాం. లక్ష్మీదేవికి ప్రతిరూపం అని అపురూపంగా చూసుకుంటాం. తల్లిదండ్రులు, తోబుట్టువుల ప్రేమలో సంతోషంగా పెరగాల్సిన కొంతమంది అమ్మాయల జీవితాలు చిందరవందర అవుతున్నాయి. ప్రపంచవ్యాప్తంగా భారీ సంఖ్యలో అమ్మాయిలు అదృశ్యమవుతున్నారు. వాళ్ల శరీరాలకు పాతిక నుంచి యాభైవేలకు వెలకట్టి వ్యభిచార గృహాలకు అమ్మేస్తున్నారు. నేపాల్‌తో పాటు మన దేశంలోని వివిధ ప్రాంతాల నుంచి పదిహేనేళ్లలోపు ఆడపిల్లలను మాయమాటలు చెప్పి తీసుకెళ్లి ముంబైలోని కామాటిపురా వేశ్యావాటికల్లో అమ్మేస్తున్నారు. మన రాష్ట్రంలోని అనంతపురం లాంటి కరవు ప్రాంతాల నుంచి కూడా బాలికలను ఈ వేశ్యావాటికలకు తరలిస్తున్నారు.
వ్యభిచారం ఓ వ్యాపారం మాదిరి రష్యా, ఆసియా, యూరప్, ఆఫ్రికా, అమెరికాలోనూ జరుగుతోంది. ప్రపంచం నలుమూలల నుంచి దాదాపు యాభైవేల మంది అమ్మాయిలను అమెరికాకు తరలిస్తున్నారని ఓ అధ్యయనంలో తేలింది. ఒకసారి ఈ మురికి కూపాల్లో చేరినవాళ్లకు విముక్తి అనేది ఉండదు. వేశ్యావాటికల్లో మైనర్ బాలికలకు అబార్షన్లు చేయించడం సర్వసాధారణం. అది కూడా నకిలీ డాక్టర్లే చేస్తారు. ఆ తర్వాత వారి ఆరోగ్య పరిస్థితి ఎలా ఉన్నా విశ్రాంతి కూడా ఇవ్వకుండా వ్యాపారాన్ని కొనసాగిస్తారు. వీళ్లకు రోజుకు ఒక్కపూట ఆహారం, వారానికోసారి మాత్రమే స్నానం చేసే వీలుంటుంది. శుభ్రతలేని పరిసరాలు, తగిన తిండి లేక అమ్మాయిల ఆరోగ్యాలు పాడవుతుంటాయి. రకరకాల ఇనె్ఫక్షన్లు, ఎయిడ్స్‌లాంటి రోగాలు కమ్ముకున్నా వైద్యం చేయించే నాథుడే ఉండడు. రక్షించే పోలీసులు కూడా భక్షించేవారే. మైనర్ బాలికలను పోలీసులు అరెస్ట్ చేసి తీసుకెళతారు. విముక్తి లభిస్తుందని సంబరపడినంత సమయం కూడా ఉండదు. వ్యభిచార గృహ నిర్వాహకులు జరిమానా కట్టి వాళ్లను విడిపించుకుని వెళ్లాక మళ్లీ అవే కష్టాలు. ఖర్మకాలి పిల్లలు పుడితే వాళ్లు కూడా అక్కడే ఉండక తప్పదు. వేశ్యావాటికల్లో మగ్గే మహిళలు తమ జీవితాలు నాశనమైనా, తమ పిల్లలైనా మంచి జీవితం గడపాలని, చదువుకోవాలని కోరుకుంటున్నారు. తమ శత్రువులకు కూడా ఇలాంటి దుస్థితి రాకూడదని కోరుకుంటున్నారు. ఈ డాక్యుమెంటరీలో బాధిత అమ్మాయిలే స్వయంగా చెప్పినవి వింటుంటే ఎవరికైనా కోపం, ఆవేదన కలుగుతుంది. కాగా, తమ దేశం నుంచి అపహరించుకు పోయన ఆడపిల్లల కోసం అనురాధా కొయిరాలా నేపాల్‌లో ‘‘మైత్రీ’’ అనే శరణాలయాన్ని స్థాపించి మానవత్వాన్ని చాటుకుంటున్నారు. వేశ్యావాటికల నుండి తప్పించుకున్న ఆడపిల్లలకు వసతి కల్పించి వారికి ఓ దారిని చూపిస్తున్నారు. అలా బయటకొచ్చిన కొందరు అమ్మాయిలు తమ కుటుంబాలను తిరిగి కలుసుకున్నారు. కొందరు పెళ్లిళ్లు చేసుకుంటున్నారు. ఆ మురికికూపం నుంచి బయటకు వచ్చేందుకు ప్రయత్నించి బందీలైన మరికొంతమంది అమ్మాయిలను పోలీసుల సాయంతో బయటకు తీసుకొచ్చారు. ఈ సామాజిక దురవస్థను సమూలంగా అంతం చేయడానికి, శాశ్వత పరిష్కారం కోసం ‘మైత్రీ’ శరణాలయం నిర్వాహకులు యథాశక్తిన ప్రయత్నిస్తున్నారు.

మాలిక మాసపత్రిక

మాలిక పత్రిక ఇంతకుముందులా రెండు నెలలకు ఒకాసారి కాకుండా ప్రతీనెల విడుదల అవుతుందని  తెలియజేయడానికి సంతోషిస్తున్నాము.

కొత్త కొత్త రచనలను మాలిక పత్రిక ఆహ్వానిస్తుంది. ఇందుకోసం మీరు పేరు పొందిన బ్లాగరు, రచయిత , కవి కానవసరం లేదు. మీరు ఏ విషయం మీదైనా రాయవచ్చు. కధలు, కవితలు.సంగీతం. సినిమా, సాహిత్యం, సీరియల్స్, సాంకేతికం, విశ్లేషణ, విమర్శ మొదలైనవి రాసి మాకు పంపండి . ఈ విషయంలో మీకు కావలసిన సహకారం ఇవ్వబడుతుంది. కొత్త ప్రయోగాలు చేయడానికి మాలిక పత్రిక ఎల్లప్పుడూ సిద్ధంగా ఉంటుందని గతంలో విజయవంతంగా నిర్వహించిన అంతర్జాల అవధానాలు నిరూపించాయి. మరికొన్ని రాబోతున్నాయి.. 

మీ రచనలు పంపవలసిన చిరునామా:  editor@maalika.org

ఈనాడు వసుంధర - కుందన్ రంగోలీ

ఈనాటి ఈనాడు  వసుంధరలో  కుందన్ రంగోలీ... మరిన్ని డిజైన్ల కోసం ఫేస్ బుక్ లో ఈ పేజ్ చూడవచ్చు..

సృజన / The Creations





¹-@Á’à ¹ע-Ÿ¿-¯þ ª½¢’î-M

’¹Õ«Õt¢ «á¢Ÿ¿Õ ªîW «á’¹Õ_-©Õ¢--œä ƒ¢šË Æ¢Ÿ¿„äÕ „䪽Õ.-“X¾-A-ªîW „ÚËE „䧌՜¿¢ ¹ן¿-ª½Â¹-¤òÅä «á’¹Õ_© ®Ïd¹ˆª½x “X¾ÅÃu-«Öo-§ŒÕ¢ ‡©ÇÊÖ …¢C. ÂÃF ƒX¾Ûpœ¿Õ ¬ÁÙ¦µ¼-ÂÃ-ªÃu-©Ö, X¶¾¢Â¹~-Êx-X¾Ûp-œ¿Õ ƒ¢šðx ®¾¢Ÿ¿œË Í䮾Öh Æ¢Ÿ¿JF ‚¹J¥-®¾Õh-¯Ãoªá ¹עŸ¿¯þ ª½¢’îM©Õ. OšËE ÅŒ§ŒÖª½Õ Í䧌՜¿¢ ®¾Õ©Õ«Û. ‡Â¹ˆœçj¯Ã, ‡©Çé’j¯Ã Æ©¢Â¹-J¢ÍŒÕ-Âî-«-ÍŒÕa. Æ«®¾ª½¢ ©äÊ-X¾Ûp-œ¿Õ èÇ“’¹ÅŒh’à ¦µ¼“Ÿ¿-X¾-ª½ÕÍŒÕ-ÂíE AJT „Ãœ¿Õ-Âî-«-ÍŒÕa ¹؜Ä.

ƒ¢šËÂË ¦¢Ÿµ¿Õ-«Û©ð, æ®o£ÏÇ-Ōթð «*aÊ-X¾Ûp-œ¿Õ ƒ©x¢Åà «áÅÃu© «á’¹Õ_©Åî „çÕJ-®Ï-¤ò-Ō֢˜ä ‡¢ÅŒ ¦Ç«Û¢{Õ¢Ÿî ¹ŸÄ! ¬Á¢-ÈÕ ÍŒ“ÂÃ-©Ö, -C-„çy-©Ö, X¾Ü-©Ö... ƒ©Ç \ ‚Âê½¢©ð-¯çj¯Ã ƒ¢šðx¯ä ²ñ¢ÅŒ¢’à «áÅÃu© ª½¢’îM©ÊÕ ÅŒ§ŒÖª½Õ Í䮾Õ-Âî-«-ÍŒÕa. ˜ä¦Õ-©ü, ¦Ç©ˆF, ÂÃJœÄªý ©Ç¢šË “X¾Ÿä-¬Ç-©ðx Æ¢Ÿ¿¢’à Ʃ¢Â¹-J¢ÍŒÕ-Âî-«-ÍŒÕa. OšËE ¯äª½Õa-Âî-«-œÄ-EÂË ®¾«Õ§ŒÕ¢, œ¿-¦Ös Ȫ½ÕaåXšËd Âî*¢’ûÂË -„ç-@Çx-Lq-Ê X¾-E- -©ä-Ÿ¿Õ. Âî¾h ‚®¾ÂÌh, ®¾%•Ê …¢˜ä ÍéÕ... ¹ت½ÕaÊo Íî˜ä OšËE ÅŒ§ŒÖª½Õ Íäæ® ¯çjX¾Ûºu¢ ²ÄCµ¢Íí-ÍŒÕa. -«áÅÃu-©Ö, X¾Ü®¾-© -©Ç¢-šË -«®¾Õh-«Û-©-ÊÕ …X¾§çÖ-T-®¾Öh Æ¢Ÿ¿„çÕiÊ œËèãjÊxÊÕ „䮾Õ-Âî-«-ÍŒÕa. «ÕJ ÅäL’Ã_, Æ¢Ÿ¿¢’à Ō¹׈« ®¾«Õ-§ŒÕ¢©ð ¹עŸ¿¯þ ª½¢’îME ‡©Ç Íä§çáÍîa ͌֟Äl«Ö. ÂëLqÊ-N:
¹ע-Ÿ¿-ÊÕx, «Õ¢Ÿ¿¢’à …¢œä ¤Äª½-Ÿ¿ª½z¹ ¤Äx®ÏdÂú (‹å£ÇÍý-XÔ)- †Ô-{Õx, Âí¢Íç¢ «Õ¢Ÿ¿¢’à …¢œä Âêýf-¦ðªýf †Ô{Õx, ’¹Öx, «áÅÃu©Õ, Tx{dªý åXªá¢šü, ¹Åçhª½, ’Ãx®ý åXªá¢šü, «Öª½ˆªý åX¯þ.
-ÅŒ-§ŒÖ-K...:
«á¢Ÿ¿Õ’à «ÕÊ¢ ÅŒ§ŒÖª½Õ Í䧌Ö-©-ÊÕ-¹×-Êo X¾Û«Ûy œËèãj¯þÊÕ åX-ÊÕoÅî ‹ Åç©x ÂÃTÅŒ¢ OÕŸ¿ „䮾Õ-Âî-„ÃL. ‚ æXX¾ªýÊÕ ¤Äx®ÏdÂú †Ôšü ÂË¢Ÿ¿ åXšËd (*“ÅŒ¢1) ŸÄE åXjÊ «Öª½ˆªý åX¯þÅî ÆŸä œËèãj¯þÊÕ U®¾ÕÂî„ÃL. ŠÂ¹˜ä œËèãj¯þ ÂÄé¢˜ä ŠÂ¹ †Ôšðx¯ä ®¾J¤ò-ŌբC. ¯Ã©Õé’jŸ¿Õ œËèãjÊxÊÕ X¾Â¹ˆX¾Â¹ˆÊ åX{Õd-Âî-„Ã-©-ÊÕ-¹ע˜ä «ÕJEo †Ô{Õx B®¾Õ¹×E ƒŸä X¾Ÿ¿l´A©ð „䮾Õ-Âî-„ÃL. -ƒX¾Ûp-œ¿Õ «ÕÊ¢ U®¾Õ¹×Êo X¾Û«Ûy œËèãj¯þ-©ð (-*-“ÅŒ¢ 2) åXªá¢---šü--©Õ --„䮾ÕÂî-„Ã--L. -‚ -œË--èãj-¯þ -OÕ-Ÿ¿ ’¹Öx--Åî ¹ע--Ÿ¿--ÊÖx, ªÃ-@ÁÚx Æ¢šË¢ÍŒÕ-¹ע{Ö (*“ÅŒ¢ 3) „ç@ÇxL. -Æ-©Ç-¯ä X¾Û-«Ûy -«Õ-Ÿµ¿u-©ð ¹Ø-œÄ ’¹Öx ªÃ®,Ï ÆC ‚J¤ò-¹-«á¢Ÿä ŸÄE åXjÊ X¾Ü®¾-©Õ -„äæ®h (*“ÅŒ¢ 4)- Æ-Ōչ׈-E, --ÍŒÖ-œ¿-͌¹ˆ-E ª½¢’î-M ®Ï-Ÿ¿l´-«Õ-«Û-Ōբ-C. X¾Û-«Ûy -«Õ-Ÿµ¿u-©ð -„äæ® X¾Ü®¾-©Õ ¹-©ªýX¶¾Û-©ü’à ¹-EXÏ¢-ÍÃ-©¢-˜ä -„ä-§ŒÕ-œÄ-EÂË -«á¢-Ÿä, „Ã-šË-E ÂÃæ®X¾Û ª½¢’¹Õ-©ð -«á¢-* --Bæ®h ®¾-J-¤ò--Ōբ-C. ---¨ -ª½¢’î-M -œË-èãj-¯þ -ƒ¢Âà -Æ¢-Ÿ¿¢’à ¹-EXÏ¢-ÍÃ-©¢-˜ä ƹˆ-œ¿Â¹ˆœÄ *Êo*Êo ÆŸÄl-©Ö, •K ŸÄª½¢, ©ä®¾Õ-©Çx¢šËN ÆAÂË¢--ÍŒÕÂî-«-ÍŒÕa. œËèãj¯þ ÅŒ§ŒÖ-ª½§ŒÖu¹ ¹F®¾¢ ’¹¢-{æ®X¾Û ‚ª½E„ÃyL.
„çáÅŒh¢ ª½¢’îM X¾Üª½h-§ŒÖu¹ œËèãj¯þ «ª½Â¹Ø ¹Ah-J¢ÍŒÕ-ÂíE åX{Õd-Âî-„ÃL. †Ô{Õx ¦ª½Õ-«Û -…¢œ¿-{¢Åî ¤Ä{Ö, ¹עŸ¿¯þ «ªýˆ Â¹ØœÄ Í䮾բ{Õ¢C ÂæšËd ƒN ’ÃLÂË ‡’¹Õ-ª½Õ-ÅÃ-§ŒÕ-Êo ¦µ¼§ŒÕ¢ ƹˆ-êªx-Ÿ¿Õ. ¤Äx®ÏdÂú †Ôšü ÂË¢Ÿ¿ X¾©aE Ÿ±¿ªÃt-Âî-©ü-ÊÕ ÆAÂË¢* FšË©ð «CLÅä ÆN Åä©ÕÅŒÖ Æ¢Ÿ¿¢’à ¹EXÏ-²Ähªá. -X¾Û--«Ûy-© -«Ö--C-J -«Õ-J-Âí-Eo --œË-èãj-Êx-ÊÕ -Íä®Ï X¾Â¹ˆ-Ê åX-{ÕdÂí¢-˜ä -¤Ä-Kd--©Ö, X¾Û-šËd-Ê ªî-V -„ä-œ¿Õ¹-©X¾Ûp-œ¿Õ -F-@ÁÙx -E¢XÏ-Ê ’Ã-V -¤Ä-“ÅŒ-©ð -…¢-*-Åä -Åä-L-§ŒÖ-œ¿Õ-ÅŒÖ (*“ÅŒ¢ 5)- --Æ¢-Ÿ¿¢’à ¹-EXϲÄhªá. --
¤Äx®ÏdÂú †Ô˜ä ÂùעœÄ Âêýf-¦ð-ª½Õf-Åî-ÊÖ ¨ ª½¢’îM©ÊÕ ÅŒ§ŒÖª½Õ Í䮾Õ-Âî-«-ÍŒÕa. -D-¯îx -„çá-Ÿ¿-{ ¯äª½Õ’à Æ{dåXj¯ä Ê*aÊ œËèãj¯þ „䮾Õ-Âî-„ÃL. Âî¾h Íäªá AJTÊ „Ã@ÁxªáÅä åXŸ¿l œËèãjÊxÊÖ “X¾§ŒÕ-Ao¢Íí-ÍŒÕa. *“ÅŒ¢ U§ŒÕœ¿¢ X¾Üª½h-§ŒÖu¹, ƢŌ«ª½Â¹Ø ¹Ah-J¢ÍŒÕ-¹×E ŸÄEÂË ¯çšü, •K ©äŸÄ æXX¾ªý Æ¢šË¢* ŸÄEOÕŸ¿ Tx{dªý åXªá¢šü „ä®Ï ¹עŸ¿-ÊÖx, -«á-ÅÃu-©Ö, -Æ-ŸÄl-© -«¢-šË-N ÆAÂˢ͌Õ-Âî-„ÃL. \ ‚Âê½¢©ð ª½¢’îME ÅŒ§ŒÖª½Õ Í䧌Ö-©-ÊÕ-¹×-¯Ão ƒŸä X¾Ÿ¿l´A. -ƪá-Åä ¦Ç’Ã åXŸ¿l œËèãj¯þ „䧌Ö-©-ÊÕ-¹×-Êo-X¾Ûp-œ¿Õ ŠÂîˆ ¦µÇ’ÃEo NœËNœË’à Ō§ŒÖª½Õ Í䮾Õ-Âî-«-œ¿¢ -«Õ¢-*-C.
„ç-œ¿-©ÇpšË ƒÅŒhœË ©äŸÄ ¦ÇxÂú „çÕ{©ü T¯ço©ð F@ÁÙx ¤ò®Ï ¨ «á’¹Õ_© †Ô{xÊÕ åXšËd «ÕŸµ¿u©ð ÂíEo X¾Û«Ûy©Ö ©äŸÄ ¤¶òxšË¢’û ÂÃu¢œË--@Áx-ÊÕ åX{Õd-Âî-«-ÍŒÕa. ªÃ“A „ä@Á©ðx ƒN ƒ¢šËÂË ÂíÅŒh Æ¢ŸÄEo B®¾Õ-Âí-²Ähªá. ¬ÁÙ¦µ¼-ÂÃ-ªÃu-©-X¾Ûp-œ¿Õ ¨ œËèãjÊxÊÕ ‹ X¾Â¹ˆ’à åXšËd X¾Ü©Åî Æ©¢Â¹Jæ®h ͌֜¿šÇEÂË ÍÃ©Ç ¦Ç’¹Õ¢{Õ¢C. DX¾¢ ¹עŸ¿Õ-© ÍŒÕ{Öd ¨ ª½¢’îM †Ô{xÊÕ Æ«Õª½Õa-¹×-¯Ão Æ¢Ÿ¿¢’à …¢{Õ¢C. OšË «ÕŸµ¿u-©ð¯ä “X¾NÕŸ¿©ÊÕ Â¹ØœÄ åX{Õd-Âî-«-ÍŒÕa. X¾ÛšËdÊ ªîV ¤ÄKd©Â¹× ˜ä¦Õ-©ü-åXjÊ ª½¢’îM åX{Ëd, ŸÄE OÕŸ¿ êÂÂúÊÕ …¢*Åä ÂíÅŒh’à ¹EXÏ-®¾Õh¢C. ê«©¢ «á’¹Õ_©ä ÂùעœÄ Ÿä«ÛœË ¦ï«Õt©Ö, ƒÅŒª½ ‚Âêéðx Â¹ØœÄ OšËE ÅŒ§ŒÖª½Õ Í䮾Õ-Âî-«-ÍŒÕa. œËèãjÊÕx „䧌՜¿¢, ¹עŸ¿ÊÕx Æ¢šË¢ÍŒœ¿¢ ©Ç¢šË X¾ÊÕ©Õ XÏ©x©Åî Íäªáæ®h, „Ã@Áx©ð ®¾%•-¯ÃÅŒt-¹Ō åXª½-’¹-œÄ-EÂË ÆC …X¾§çÖ-’¹X¾-œ¿Õ-ŌբC.

అమ్మ వేసిన పూలజడ

వేసవి మొదలైందంటే చాలు నాకు తప్పకుండా గుర్తొచ్చేవి మల్లెపూలు, మామిడిపళ్లు. ప్రతీరోజు మామిడిపళ్లు తినాల్సిందే. మల్లెపూలు  పెట్టుకోవాల్సిందే. చిన్నప్పటినుండి అలా అలవాటైపోయింది. ఇంకా ఈ వేసవి స్పెషల్ అంటే అమ్మవేసే మల్లెపూలజడ.. ఇప్పుడు వేసుకునే వయసు దాటిపోయినా అప్పటి అనుభూతి ఇంకా నిత్యనూతనమే కదా.. అమ్మవేసి (మల్లె)పూలజడ ఊసులు ఇవాళ్టి "నమస్తే తెలంగాణా" పేపర్లోని ఆదివారం ఎడిషన్ "బతుకమ్మ" లో

అమ్మ వేసిన పూలజడ

పూలజడ అందానికి మాత్రమే ప్రతీక కాదు. అనుబంధానికీ, ఆప్యాయతకీ మారుపేరు. ఇప్పుడు డబ్బులు పెడితే నిముషాల్లో బ్యూటీషియన్లు పెళ్లికూతురు జడను అలంకరిస్తున్నారు. కానీ ఏం లాభం? అవి ఎంత అందంగా ఉన్నా అమ్మ కుట్టే పూలజడకు సాటి వస్తాయా?

జ్యోతి వలబోజు
పొడువాటి వాలుజడ... చివర జడగంటలు... తలనిండుగా మల్లెపూల దండలు ప్రతీ అమ్మాయికి అందాన్ని, నిండుదనాన్ని ఇస్తయి. కానీ, ఈ రోజుల్లో పొడుగు జడల అమ్మాయిలు కనపడటమే అరుదైపోయింది. ఒక రబ్బర్ బ్యాండ్ కట్టి వదిలేస్తున్నరు, తమ బెత్తెడు జుట్టును. కానీ, పాపం... ఈ జడలోని అందాలు, అది చేసే ఆగడాలు ఈనాటి అమ్మాయిలు తెలుసుకోకుండా ఉన్నరు. వాలుజడతో వయ్యారంగా కొట్టినా అది తన మీద ప్రేమే అనుకుని వెంట పడతరు కుర్రవాళ్ళు. ఇక కొత్త కాపురంలో వాలు జడ అప్పుడప్పుడు సరసానికి, చిలిపి యుద్ధానికి కూడా సై అంటది. నాగుపాము లాంటి జడలు ఇప్పుడు ఎంతమందికి ఉన్నయి? అంత ఓపిక ఎవరికున్నది? ఆ వాలు జడని పూలతో అలంకరిస్తే ఇంక దాని సౌందర్యం ఆస్వాదించే వాళ్లకే తెలుస్తది. పెళ్ళిలో కూడా పూలజడ వేసుకోవడం బరువైపోతుంది ఈనాటి అమ్మాయిలకు. ప్చ్!
ఇప్పటి సంగతులు ఇంతేగని, నా చిన్నప్పటి రోజులే గొప్పవి! ఎండాకాలం వచ్చిందంటే చాలు మల్లెపూలతో పూలజడ తయారు చేయించుకోవడం నాకు అలవాటు. అయితే, పూలజడ వేసుకోవడం పెళ్ళితోనే అంతమైనా ఆ మధుర జ్ఞాపకాలు ప్రతి వేసవిలో వెంటాడుతునే ఉంటయి. ఎండాకాలంలో మల్లెపూలు వచ్చాయంటే చాలు ఇప్పటికీ ఆ చిన్నప్పటి పూలజడ ముచ్చట్లు గుర్తుకొస్తయి.

అందరి సంగతి ఏమో కానీ మా అమ్మ మాత్రం ప్రతీ వేసవిలో మల్లెపూలు మొదలయ్యాయంటే చాలు కనీసం రెండు మూడుసార్లైనా పూలజడ వేసేది. ఇప్పట్లా రెడీమేడ్‌గా దొరికే విస్తరాకు మీద కుట్టి జడకు అతికించేది కాదు మా అమ్మ., అచ్చంగా నా జడకు డైరెక్టుగా కుట్టాల్సిందే. ఆ అనుభూతే వేరు!పూలజడ వేసుకునే రోజు కూడా ఒక ప్రత్యేకమైన రోజుగా ఉండేది. ఎండాకాలం సెలవుల్లో ఒకరోజు ఖరారు చేసుకొని పొద్దున్నే త్వరగా వంటపని, ఇంటిపని పూర్తి చేసుకొని అమ్మ మొజంజాహి మార్కెట్లో ఉన్న హోల్‌సేల్ పూల దుకాణాలకు వెళ్లేది. గట్టివి, పెద్దవి మల్లె మొగ్గలు ఓ అరకిలో, కనకంబరాలు, దవనం కొనుక్కొని వచ్చేది. ఇక మా అమ్మ స్నేహితులు వచ్చి జడ వేయడంలో సాయం చేసేవారు. నా జుట్టు లావుగా, పొడుగ్గానే ఉండేది. అయినా, ఇంకొంచెం పొడుగు ఉంటే బావుంటుందని అమ్మ చిన్న సవరం, చివర జడగంటలు పెట్టి గట్టిగా జడ అల్లేది. అందరూ ముచ్చట్లు పెట్టుకుంటూ చీపురు పుల్లలకు మొగ్గలు గుచ్చి ఇస్తే ముందు అనుకున్న డిజైన్ ప్రకారం నా జడకు కుట్టడం... నేను అసహనంతో కదిలితే ఓ మొట్టికాయ వేయడం....అటు ఇటూ తిరిగే తమ్ముళ్ళు నన్ను ఏదో ఒకటి అంటూ గేళి చేయడం-కనీసం మూడు గంటలు కూర్చుంటే కానీ జడ పూర్తయ్యేది కాదు.

ఒక్కోసారి ఒక్కో డిజైన్‌లో కుట్టేది అమ్మ. ఇక సాయంత్రం కాగానే మొహం కడుక్కొని పట్టు లంగా వేసుకుని, అమ్మ నగలు పెట్టుకుని ఫొటో స్టూడియో కెళ్ళి వెనకాల అద్దం పెట్టి మరీ ఫొటో దిగడం. (అద్దం ఉన్న స్టూడియో కోసం తిరిగేవాళ్ళం). అదో మరపురాని అనుభూతి. ఆ నాటి ఫొటోలు చూసుకుంటుంటే ఆప్పటి జ్ఞాపకాలు గిర్రున తిరుగుతాయి. డిసెంబర్‌లో వచ్చే నా పుట్టినరోజు నాడు కూడా పూలజడ వేసుకోవాలనిపించేది. స్కూలుకు బోలెడు మల్లెపూలు పెట్టుకొని వెళ్ళాలని చాలా కోరికగా ఉండేది. కానీ డిసెంబర్‌లో చామంతి పూలు మాత్రమే వచ్చేవి. దాంతో కూడా పూలజడ వేసుకోవచ్చు. కానీ, చాలా బరువు అని నిరాశ పడేదాన్ని. ‘నా పుట్టినరోజు మల్లెపూలు దొరికే ఎండాకాలంలో వస్తే ఎంత బాగుండో’ అని కూడా అనుకునేదాన్ని!చిన్నప్పుడు. బరువైన పూలజడతో నిద్రపోవడం కూడా కష్టంగానే ఉండేది. అయినా ఇష్టంగా భరించేదాన్ని. పొద్దున లేవగానే వాడిన, రంగు మారిన పూవులను చూసి ‘అయ్యో! అప్పుడే తీసేయాలా’ అని బాధ కలిగేది. పూలు తీసేసినా కూడా వాటి గుబాళింపు మూడునాలుగు రోజుల వరకు వెంట్రుకలను వదిలేది కాదు.

పెద్దయ్యాక అంటే ఇక పెళ్ళిలోనే పూలజడ వేసుకోవడం. నా ఎంగేజ్‌మెంట్‌కి మా నాన్న ‘రెడీమెడ్ పూలజడ తెప్పిస్తా’ అంటే కూడా మా అమ్మ తనే పూలజడ కుట్టడం, అంత బిజీలోనూ, ఇంటినిండా చుట్టాలున్నా కూడా తన బిడ్డకు తన చేతులతో పూలజడ కుట్టడం- అమ్మ అభిమానం, ఆప్యాయతల మధుర జ్ఞాపకం నా పూల జడ.ఇక పెళ్ళిలో అయితే పొద్దున్న ఒక డిజైను, రాత్రికి ఒక డిజైను. ఓహ్! ఆ ఆనందమే వేరు. అప్పుడప్పుడు పెళ్ళి ఫొటోలు చూస్తుంటే ఆ మల్లెపూల పరిమళం అలా లీలగా తేలివచ్చినట్లు అనిపిస్తుంది. నేను చివరగా పూలజడ వేసుకున్నది శ్రీమంతానికే. నేను ‘వద్దు’ అన్నా కూడా మా అమ్మ, ‘మళ్ళీ పూలజడ వేసుకుంటానో లేదో’ అని తన ఇష్టంతో పూలు తెచ్చి మరీ పూలజడ కుట్టింది. ఇవీ పూలజడ చుట్టూ నా జ్ఞ్ఞాపకాలు. మా అమ్మద్వారా పూలజడ కుట్టడం నాకూ అలవాటైంది. ఆ అలవాటుతోనే మా అమ్మాయికి, మాకు తెలిసిన వాళ్లకి కూడా నేనే పూలజడ వేసేదాన్ని. కానీ, ఈ కాలంలో అది కరువైపోయింది, బరువైపోయింది.