ముఖపుస్తకంలో మంచీ-చెడూ

ఇని ఎడిట్ చేయని వ్యాసం :  జ్యోతి వలబోజు

 

ఈనాడు ప్రతీనోటా వినిపిస్తున్న మాట ఫేస్బుక్. ఇంటి అడ్రస్, మెయిల్ ఐడిలా ఫేస్బుక్ ఐడి కూడా ఉండడం చాలా ముఖ్యమైపోయింది. ఫలానావారి గురించి తెలుసుకోవాలంటే ముందు ఫేస్బుక్ వెతుకుతున్నారు. పెళ్లిసంబంధాల విషయంలో కూడా ఇదే  పద్ధతి. కంప్యూటర్లోనే కాదు చేతిలోని ఫోన్ లో కూడా ఇంటర్నెట్ అందుబాటులో ఉండడంతో  ఫేస్బుక్ వాడకం చాలా వేగంగా పెరుగుతూ, వ్యాపిస్తూ సమాజంలో మమేకమైపోయింది.  అన్ని విషయాలలో లాగానే ఫేస్బుక్ వల్ల మంచి, చెడూ రెండూ ఉన్నాయి. స్కూలు విద్యార్థులు, యువతీయువకులు, నేరస్తులు, వ్యాపారస్తులు, గృహిణులు,   విద్యావేత్తలు, విశ్రాంత ఉద్యోగులు... ఇలా అన్ని వయసులు, రంగాలవారు ఫేస్బుక్ ని విరివిగా ఉపయోగిస్తున్నారు .  చాలామంది ఈ సోషల్ నెటవర్కింగ్ సైట్ ని ఎన్నో మంచి పనులకు ఉపయోగించుకుంటుంటే   చాలామంది కులాలు, మతాలు, రాష్ట్రాలు అంటూ కుమ్ములాడుకుంటున్నారు. ఒకవైపు ప్రేమను, స్నేహాన్ని, సహాయాన్ని, సంతోషాన్ని పంచుతుంటే మరోవైపు ద్వేషం, కోపం,కులాల కుమ్ములాటలు, గొడవలు.. అందుకే ఈ అంతర్జాలం అనేది రెండువైపులా పదును ఉన్న కత్తి అని చెప్పవచ్చు..  వివిధ రంగాలలో ఉన్న కొందరు వ్యక్తులను ఫేస్బుక్ ఎలా ఉపయోగించుకుంటున్నారు అని అడిగితే ఇలా చెప్తున్నారు...

ఎస్.నారాయణస్వామి  

Detroit, USA

నా మట్టుకి నాకు ఫేస్ బుక్ ద్వారా జరిగిన చాలా గొప్ప మేలు ఎప్పుడో ఆచూకీ తప్పిపోయిన మిత్రులు మళ్ళీ కలవడం. రామకృష్ణ అని నా తొలి బడి రోజుల మిత్రుడు. కాలేజికి వెళ్ళేదాకా ఒకే బెంచిలో కూర్చునేవాళ్ళం,.  తరవాత మెల్లగా దూరమవుతూ ఆఖరుకి పాతికేళ్ళ కిందట పూర్తిగా ఆచూకీ తెలియకుండా పోయింది. ఆ మిత్రుడు సుమారు రెండేళ్ళ కిందట ఫేస్ బుక్ ద్వారా మళ్ళీ కలిశాడు. 2013లో మేం భారత్ వచ్చినప్పుడు కేవలం నన్ను కలవడానికి పుదుచ్చేరి నుండి విజయవాడ వచ్చి కలిశాడు. ఇటువంటిదే మరో ఉదాహరణ గొప్ప వైణిక విద్వాంసులు అయ్యగారి శ్యామసుందరం గారు, వారి శ్రీమతి జయలక్ష్మి గారితో ఎప్పటిదో పాత పరిచయం మళ్ళీ పునరుద్ధరించబడి, సరికొత్త స్నేహంగా వృద్ధి పొందింది. ఇప్పటికీ ఇంకా ముఖాముఖీ కలుసుకోకపోయినా, పరస్పరం ఉన్న అభిరుచులవల్ల కొన్ని డజన్లమంది మంచి మిత్రులయ్యారు. వీరిలో ఎవరితోనైనా ఫేస్ బుక్ ద్వారా జరిగే సంభాషణలు చమత్కారంగానూ, విజ్ఞానదాయకంగానూ, ఉత్తేజకరంగానూ ఉంటూ ఉంటాయి.

కొన్ని నష్టాలు కూడా లేకపోలేదు. ముఖ్యమైనది స్పాం. రెండోది, మనం లాగిన్ అయ్యాము అని కనబడగానే, ఇక్కడ పనిలో ఉన్నామా, తీరిక ఉందా అని పట్టించుకోకుండా ప్రైవేటు మెసేజిలు చేసి విసిగించే కొంతమంది పోకిరీలు. దీనికి తోడు మన ప్రసక్తి ప్రమేయం లేకుండా మనని నానా గ్రూపుల్లో చేర్పించేవాళ్ళు - ఇలాంటి కొన్ని చికాకులు ఉన్నాయి.  ఐతే లాభనష్టాల బేరీజులో ఫేస్ బుక్ లో కొనసాగడమా వద్దా అనేది ఎవరికి వారు నిర్ణయించుకోవాలి. ఇతరుల పట్ల మర్యాదగా ప్రవర్తించడం, దీని మీద గడిపే సమయాన్ని అదుపు చేసుకోవటం - ఎవరైనా ఈ రెండు ముఖ్యమైన విషయాలు గుర్తు పెట్టుకుంటే ఇది మంచి ఆహ్లాదకరమైన అనుభవంగా ఉంటుంది.

హేమచంద్ర బాలాంత్రపు ..

విశ్రాంత వ్యాపారవేత్త

విశ్రాంత జీవితం గడుపుతున్న నాకు ఫేస్బుక్ మంచి స్నేహితుడిగా మారింది. చాలా ఉపయోగంగా కూడా ఉంటోంది.  నా తీరిక సమయాన్ని ఎక్కువగా పుస్తకాలు చదవడానికి వెచ్చించేవాడిని. దానికోసం లైబ్రరీకి వెళ్లడం నా దినచర్యగా మారింది. కాని ఎక్కువమంది రచయితలు, పుస్తక ప్రియులను కలవాలన్నా, మాట్లాడాలన్నా,  అభిప్రాయసేకరణ చేయాలన్నా, కొత్తవిషయాలు తెలుసుకోవాలన్నా పుస్తకప్రదర్శనలాంటి సందర్భాలలో మాత్రమే వీలయ్యేది.  నేను ఫేస్బుక్ ఎప్పుడో మొదలుపెట్టినా దానిమీద ఎక్కువగా శ్రద్ధ పెట్టలేదు. కాని ఎప్పుడైతే నేను క్రమం తప్పకుండా ఫేస్బుక్ వాడడం  ప్రారంభించానో నాకోసం ఎన్నో నూతన ద్వారాలు తెరుచుకున్నాయి.  దూరంగా ఉన్న పాతమిత్రులను కలుసుకోవడం, కొత్త స్నేహాలు ఏర్పరచుకోవడం, ఎన్నో విషయాల గురించి తెలుసుకోవడం, నేర్చుకోవడం జరిగింది.  మంచి చిత్రాలు, మంచి పాటలు, మంచి రచనలు, వ్యక్తుల గురించి తెలుసుకోవడం, ఆస్వాదించడం, ఆనందించడం అంతా ఇంట్లో కూర్చునే చేయగలుగుతున్నాను. ఈ ఫేస్బుక్ నా ప్రపంచాన్ని మార్చింది అని చెప్పగలను.  ఎంతోమంది ప్రముఖులు నన్ను గుర్తించడం, గౌరవించడం, ఆహ్లాదకరమైన చర్చలు జరపడం నాకు చాలా సంతోషాన్ని, తృప్తిని ఇస్తోంది.. కాని కొన్ని సమస్యలు కూడా ఉన్నాయి. నేను ఎక్కువ సమయం ఫేస్బుక్ లో గడపడం వల్ల కంటి చూపు కాస్త దెబ్బతింది.  అందుకే  ఇప్పుడు జాగ్రత్తపడుతున్నాను. ఈ ఫేస్బుక్ వల్ల నాకు ఎంతోమంది కవులు, చిత్రకారులు, సంగీతజ్ఞులు, రచయితలు, క్రిటిక్స్ , కళాకారులు   పరిచయమయ్యారు. వీళ్లందరిని తరచూ ఫేస్బుక్ వేదికగా కలుసుకోవడం ముచ్చటించడం, చర్చించడం నాకు చాలా ఆనందాన్నిస్తుంది.   నా జీవనవిధానంలో సంతృప్తికరమైన మార్పును తీసుకొచ్చిన ఈ నవీన సాంకేతిక పరిజ్ఞానాన్ని మనసారా అభినందిస్తున్నాను.

   

రాజు ఈపూరి.. కార్టూనిస్ట్

నన్నడిగితే fb  వలన అందరి కన్నా ఆర్టిస్ట్స్ కే ఎక్కువ లాభం ఉంటుందని చెప్తాను.  ముఖపుస్తకం వల్ల కొంత మంది మంచి ఫ్రెండ్స్ ని సంపాదించుకోగలిగాను.  ప్రపంచoలో ఎంతో మంది గొప్ప గొప్ప ఆర్టిస్టులని  ఫ్రెండ్స్ గా పొంది వారి ఆర్ట్ ని చూడగలిగినందుకు ఆనందపడ్డాను. కొంతమంది బొమ్మల కోసం నన్ను సంప్రదించారు కూడా. fb ని అక్రమాలకూ, పిచ్చి పిచ్చి కూతలకు వాడుకోకుండా మనకి కావలసిన మంచిని తీసుకోగలిగితే అందరికీ ఉపయోగపడే మాంచి సోషల్ మీడియా.  చెడు అన్నిటిలోనూ ఉంది దాని జోలికి పోకుండా ఉండాలంతే. నేను  వేసిన కార్టూన్స్ పత్రికలకు పంపితే వందో, యాభయ్యో వస్తుంది గాని కార్టూన్ పోస్ట్ చేసి, పత్రికవాళ్లు నచ్చి, ఎప్పుడు వేస్తారో తెలియక ప్రతివారం ఎదురు చూసి తీరా ప్రింట్ ఐన తరువాత ఆ వంద ఇస్తారో ఇవ్వరో తెలియక ఎదురుచూసి చూసి ఛ అని మనసులో తిట్టుకొని ఇంకెప్పుడు వారికి పంపకూడదని ప్రతిజ్ఞలు చేసుకొని ......ఇవన్నీ ఎందుకని కార్టూన్  ఐడియా రాగానే పది నిమిషాల్లో కార్టూన్ వేసి  fb లో పోస్ట్ చేస్తే మరుక్షణంలోనే  వచ్చిన  likes, comments  చూసుకొని తృప్తిపడిపోయి ఆ ఆనందంలో వెంటనే ఇంకో ఐడియా తట్టి మళ్లీ పది నిమషాల్లో కార్టూన్ వేసి fb లో పోస్ట్ చేసి ....[అలా ఒక్క గంటలో పది కార్టూన్స్ వేసిన రోజులు కూడా ఉన్నాయి] ఆ ఆ ఆనందం వేరు. అందుకే  fb నాకు ముఖపుస్తకం కాదు  విశ్వ పుస్తకంగా అనిపించింది . fb లో నేను వేసిన కార్టూన్స్ దొంగిలించిన వారూ లేకపోలేదు . సోషల్ మీడియా లో ఉన్నది  ఏదైనా ఫ్రీ గా వాడేసుకోవచ్చు అని ఆ దొంగల నమ్మకం. కొంతమంది అడిగి తీసుకుంటారు [డబ్బులకు కాదు లెండి].  fbలో వివిధ దేశాల ఫ్రెండ్స్ ని యాడ్ చేసుకుంటే వారి బొమ్మలు చక్కని ప్రదేశాలు వారి వూర్లు, ఇల్లు అన్ని ప్రతిరోజు చూసుకొనే అవకాశం కలుగుతుంది. వారు చేసి వర్క్స్ నిమషాల్లో చూపిస్తారు. అది ఒక్క fb వలెనే సాద్యం.

   

ప్రియదర్శిని కృష్ణ

ఫీచర్ ఫిల్మ్ డైరెక్టర్, స్క్రిప్ట్ రైటర్, ఫ్రీలాన్సర్

ఫేస్బుక్ లోకి నేను ఎప్పుడో వచ్చినా, 2009 నుంచి కాస్త ఎక్కువగా చూడటం, పోస్టులు  పెట్టడం చేస్తున్నాను. నిజానికి నేను FBలోకి వచ్చింది  నా చిన్ననాటి మిత్రులను, తప్పిపోయిన బాల్యస్నేహితులను వెతుక్కోడానికే. అలా, కొన్నిరోజుల్లోనే నా పాతస్నేహం మళ్లీ చిగురించింది. తర్వాత  నాకు తోచిన విషయాలను,  ఫోటోలను పోస్ట్ చేసేదాన్ని. వృత్తిపరమైన విషయాలు, రాజకీయాలు, ప్రాపంచిక విషయాలు, సినిమాలు మాత్రమే కాదు ఇంకా ఎన్నో మంచి విషయాలు మిత్రులతో చర్చించడం, తెలుసుకోడం మొదలయింది... కొంతకాలానికి విడిగా గ్రూపులు మొదలయ్యాయి. సంగీతం, నాట్యం, సాహిత్యం, సినిమాలు, సినిమా పాటలు, జోకులు, వంటలు ఇలా పలు అంశాల గ్రూపుల్లో  ఎన్నో విషయాలు తెలుసుకునే వీలు కలిగింది. అంతేకాకుండా నా  వ్యాపార లావాదేవీలు విస్తారపర్చేందుకు కూడా నాకు చాలా ఉపయోగపడింది. నాకు ఇష్టమైన అంశాలను పోస్ట్ చేసుకునే వీలుగా పేజి కూడా నిర్వహిస్తున్నాను . FB ద్వారా చాలామంది పాతతరం రచయితలు, జర్నలిస్టులు,  సినిమా డైరెక్టర్లు, డాక్టర్లు ఇలా అనేకమందితో కొత్త పరిచయం ఏర్పడింది.

FB ద్వారా తమ కెరీర్ ని మెరుగుపర్చుకున్న ఫ్రెండ్స్ చాలామంది వున్నారు. నేను నా సినిమారంగ ప్రముఖులతో పరిచయం దృఢపర్చుకోడానికి అవకాశం కలిగింది. మొన్నామధ్య నేను తెలుగు దర్శకుల సంఘం ఎన్నికల్లో అత్యంత భారీ మెజారిటితో EC మెంబర్ గా గెలవడానికి FB కూడా నాకు సాయపడింది. నిజానికి FBని వృత్తిపరమైన అంశాలకు ఎంతో చక్కగా వాడుకోవచ్చు. మన సృజనని ప్రదర్శించడానికి ఇది మంచి ప్లాట్ ఫార్మ్ అని నేను నమ్ముతున్నాను.

నా మటుకు నాకు కీడు కంటే మేలే ఎక్కువ కలిగింది. FB లో అమ్మాయిల పట్ల అసభ్యంగా ఇతర మెంబర్లు ప్రవర్తించడం కద్దు. అలాంటివి చాలా నా దృష్టికి వచ్చాయి. ఐతే, నా FB సెట్టింగ్స్ చాలా క్లిష్టమైనవి. ఎవరంటే వారు చొరబడకుండా జాగ్రత్తగా సెట్ చేసుకున్న ఇక ముఖాముఖిగా పరిచయమున్న మిత్రులద్వారా మాత్రమే కొత్త మిత్రులను కలుపుకుంటా. ఇది కూడా ఒకందుకు నాకు మేలు చేసింది.

మొత్తానికి ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే ఫేస్బుక్ లేదా ముఖపుస్తకం "వాడుకున్నవారికి వాడుకున్నంత",  మంచికి మంచి చెడుకి చెడు..!!!

అంతర్జాలంలో తెలుగు నిఘంటువులు

మీకు ఎప్పుడైనా తెలుగు పదానికో, ఇంగ్లీషు పదానికో అర్థం తెలుసుకోవాలి అనిపించిందా? ఫలానా ఇంగ్లీషు పదానికి తెలుగు అర్థమేంటో? ఫలానా తెలుగు పదాన్ని ఇంగ్లీషులో ఏమంటారో? దాని పర్యాయ పదాలు ఎన్ని ఉన్నాయో? ఏదైనా పుస్తకం లేదా పురాణ గ్రంథం చదువుతుంటే మధ్యలో ఒక పదం అర్థం కాలేదు అన్నప్పుడు ఏం చేస్తారు. పండితులైన వారిని అడుగుతారు. కాని వాళ్లు మనకు అన్ని వేళలా అందుబాటులో ఉండరు. ఒక్కోసారి వాళ్లకు తెలియకపోవచ్చు. మరి అలాంటప్పుడు అందరికీ గుర్తుకొచ్చేది నిఘంటువు లేదా పదకోశం. నిఘంటువు చూడడంవల్ల ఒక పదానికి ఎన్ని అర్థాలున్నాయో తెలుస్తుంది. అర్థచాయలు అవగతమవుతాయి. స్పెల్లింగ్ తెలుస్తుంది. పదప్రయోగాలు బోధపడతాయి. దీనివల్ల ఏ పదాన్ని ఎలా ఉపయోగించాలో, ఏ సందర్భంలో ఎలా వాడాలో అర్థమవుతుంది. నిఘంటువు వయసు తేడా లేకుండా ఎప్పుడో ఒకప్పుడు పిల్లలకు పెద్దలకు అందరికీ అవసరం వస్తుంది. ఒకప్పుడు ప్రతీ ఇంట్లో ఈ నిఘంటువు ఉండేది కాని, నేడు సాంకేతికత అభివృద్ధి చెందడంతో అంతర్జాల సాయంతో ఏదైనా తెలియని విషయమైనా, పదమైనా అర్థం తెలుసుకునే వీలు ఉంది. కాని అచ్చంగా నిఘంటువులు అందునా తెలుగు నిఘంటువులు కూడా అందుబాటులో ఉన్నాయి. ఉద్యోగ వ్యాపార రీత్యా ప్రపంచంలోని అన్నిదేశాలలో నివసిస్తున్న తెలుగువారికి ఇలా అంతర్జాలంలో నిఘంటువులు ఎంతో ఉపకరిస్తాయి. అంతేకాదు ఈ నిఘంటువులు పూర్తిగా ఉచితంగా లభిస్తాయి. ఈ నిఘంటువులను డిజిటలైజ్ చేసి అందరికీ అందుబాటులో ఉంచింది ప్రభుత్వమో, విశ్వవిద్యాలయమో, అధికార భాషా సంఘమో కాదు. ఔత్సాహికులు, తెలుగు భాషాభిమానులైన వ్యక్తులు తమ స్వంత ఖర్చుతో ఈ నిఘంటువులను సేకరించి, వాటి హక్కుదారులనుండి అనుమతి తీసుకుని టైప్ చేయించి జాలంలో పెడుతున్నారు. దీనివలన వారికి ఎటువంటి ఆదాయం లేకున్నా ఈ తరానికి భావి తరానికి తెలుగు భాషను అందజేయాలనే నిస్వార్థమైన అభిలాషతో ఇవన్నీ చేస్తున్నారు.

ఎన్నో ఏళ్లుగా అందరికీ ముఖ్యంగా స్కూలు పిల్లలున్న ప్రతీ ఇంట తప్పనిసరిగా ఉండే నిఘంటువు శంకర నారాయణ డిక్షనరీ.. ఈ డిక్షనరీ, తెలుగు పదాలకు ఇంగ్లీషు అర్థాలు, ఇంగ్లీషు పదాలకు తెలుగులో అర్థాలు, తెలుగు పదాలకు తెలుగులో అర్థాలు తెలిపే శబ్ద రత్నాకరం, పత్రిక భాషా నిఘంటువులను ఈ లంకెలో చూడవచ్చు.
http://21stcenturytelugu.blogspot.in/2011/10/blog-post_5743.html   ఇక్కఢ నిఘంటువులను టైప్ చేసి కాకుండా స్కాన్ చేసి పెట్టారు. పుస్తకంలోలాగే పేజీలు తిప్పుకుంటూ చదువుకోవచ్చు.

అందరికీ తెలిసిన బ్రౌణ్య నిఘంటువు కూడా లభిస్తుంది.
http://dsal.uchicago.edu/dictionaries/brown/

అంతేకాక సూర్యరాయాంధ్ర నిఘంటువు, మరి కొన్ని తెలుగు నిఘంటువులను ఇక్కడ చూడవచ్చు.

http://www.teluguthesis.com/search/label/Dictionary

తెలుగు మాత్రమే కాధు తెలుగు పదాలకు సంస్కృతలో అర్ధాలు, సంస్కృత పదాలకు తెలుగులో అర్ధాలు ఇక్కడ లభిస్తాయి. 
http://www.teluguthesis.com/%202013/03/%20sanskrit%20-%20telugu%20-%20telugu-sanskrit.html#

ఈ నిఘంటువులన్నీ అంతర్జాలంలో అంధుబాటులో ఉంచింది ఎటువంటి స్వప్రయోజనం ఆశించి కాదు. దీనివల్ల మాకేంటి లాభం అని ఆలోచించకుండా సమాజానికి, భావి తరాలవారికి ఉపయోగపడాలనే సదుద్దేశ్యంతో ఈ నిఘటువులను ఏర్పాటుచేస్తున్నారు. ఒకోసారి ఒక నిఘంటువులో దొరకని సమాధానం కోసం మరికొన్ని నిఘంటువులను వెతకక తప్పదు. అందుకు చాలా సమయం పడుతుంది. అందుకే శేషతల్పశాయి, నాగభూషణరావులుకలసి ప్రారంభించిన ఆంధ్ర భారతి అనే సైటులో నేడు 31 వివిధ నిఘంటువులను చేర్చారు. మీకు కావలసిన పదం ఇంగ్లీషు, తెలుగు, సంస్కృతం ఏ భాషలో ఉన్నా వాటి అర్థాలు, పర్యాయపదాలు, మాండలికాలు మొదలైన వివరాలు క్షణంలో లభిస్తాయి. ఈ ఆంధ్రభారతిలో ఎంతో శ్రమకోర్చి, నిఘంటువులను సేకరించి, టైప్ చేయించి నిక్షిప్త పరుస్తున్నారు. ఇక్కడ ఇంగ్లీషులో లేదా తెలుగులో టైప్ చేసే సౌకర్యం, నిఘంటువుల ఎంపిక మొదలైన సదుపాయం కూడా ఉంది. ప్రపంచంలో ఏ మారుమూల ఉన్నా ఆంధ్రభారతి ద్వారా 31 నిఘంటువులు మన చెంత ఉన్నట్టే..

http://andhrabharati.com/dictionary/index.php

నా దేవుడు చనిపోయిన రోజు

కోర్కెలు శూన్యం.. బతుకంతా దైన్యం

యవ్వనం తొలి ప్రాయంలోకి అడుగుపెట్టే ఓ 14 ఏళ్ల బాలిక నోటివెంట ‘నాకేం కోరికలు లేవు’ అనే మాటలు వస్తే ఎలా ఉంటుంది? ఎన్నో ఆశలు. ఆకాంక్షలతో, చెంగుచెంగున సీతాకోకచిలుకల్లా ఎగరాల్సిన ఆ వయసులో ఏ కోరికలూ లేవంటే చిన్న వయసులోనే ఇంతటి నిర్వేదమా? అని ఆశ్చర్యపోతాం. కానీ, ‘‘ది డే మై గాడ్ డైడ్’’ అనే డాక్యుమెంటరీ చిత్రం చూస్తే మనకు ఆశ్చర్యం కాదు- ఆక్రోశం, ఆవేదన ఉప్పెనలా వస్తుంది. దేశ ఆర్థిక రాజధానిగా ప్రసిద్ధిచెందిన ముంబై వేశ్యావాటికల్లో మగ్గుతున్న అభం శుభం తెలియని ఆడపిల్లల జీవితాలకు నిలువుటద్దంగా నిలిచే ఈ డాక్యుమెంటరీకి ఆండ్రూ లెనిన్ దర్శకత్వం వహించారు. ఇందులో 14 ఏళ్ల బాలిక అనుభవించిన నరకం ఎంత దారుణంగా ఉందో కళ్లకు కట్టినట్లు చూపించారు. ఏడేళ్ల వయసులో బిస్కెట్ ఇస్తామని ఆశ చూపించి తీసుకెళ్లి వేశ్యావాటికలో అమ్మేసి, చీకటి గదుల్లో బంధించి విచక్షణ లేకుండా ఇనుపరాడ్లతో కొట్టి విటులకు ఆమెను అప్పగిస్తారు. ఫలితంగా గర్భం వస్తే అబార్షన్ చేయించి, రక్తం స్రావం తగ్గకుండానే మళ్లీ వృత్తిలోకి తోసేసి వారి వికృత కామానికి బలిచేస్తూ ఉంటే, ఇంకేం కోరికలు ఉంటాయి? ఇది ఒక అమ్మాయి కథ కాదు. ఇలాంటివి, ఇంతకంటే దారుణమైన కథల్ని వేశ్యావాటికల్లో అమ్మాయిలు వినిపిస్తారు.
ఆడపిల్ల ఇంటికి దీపం అంటాం. లక్ష్మీదేవికి ప్రతిరూపం అని అపురూపంగా చూసుకుంటాం. తల్లిదండ్రులు, తోబుట్టువుల ప్రేమలో సంతోషంగా పెరగాల్సిన కొంతమంది అమ్మాయల జీవితాలు చిందరవందర అవుతున్నాయి. ప్రపంచవ్యాప్తంగా భారీ సంఖ్యలో అమ్మాయిలు అదృశ్యమవుతున్నారు. వాళ్ల శరీరాలకు పాతిక నుంచి యాభైవేలకు వెలకట్టి వ్యభిచార గృహాలకు అమ్మేస్తున్నారు. నేపాల్‌తో పాటు మన దేశంలోని వివిధ ప్రాంతాల నుంచి పదిహేనేళ్లలోపు ఆడపిల్లలను మాయమాటలు చెప్పి తీసుకెళ్లి ముంబైలోని కామాటిపురా వేశ్యావాటికల్లో అమ్మేస్తున్నారు. మన రాష్ట్రంలోని అనంతపురం లాంటి కరవు ప్రాంతాల నుంచి కూడా బాలికలను ఈ వేశ్యావాటికలకు తరలిస్తున్నారు.
వ్యభిచారం ఓ వ్యాపారం మాదిరి రష్యా, ఆసియా, యూరప్, ఆఫ్రికా, అమెరికాలోనూ జరుగుతోంది. ప్రపంచం నలుమూలల నుంచి దాదాపు యాభైవేల మంది అమ్మాయిలను అమెరికాకు తరలిస్తున్నారని ఓ అధ్యయనంలో తేలింది. ఒకసారి ఈ మురికి కూపాల్లో చేరినవాళ్లకు విముక్తి అనేది ఉండదు. వేశ్యావాటికల్లో మైనర్ బాలికలకు అబార్షన్లు చేయించడం సర్వసాధారణం. అది కూడా నకిలీ డాక్టర్లే చేస్తారు. ఆ తర్వాత వారి ఆరోగ్య పరిస్థితి ఎలా ఉన్నా విశ్రాంతి కూడా ఇవ్వకుండా వ్యాపారాన్ని కొనసాగిస్తారు. వీళ్లకు రోజుకు ఒక్కపూట ఆహారం, వారానికోసారి మాత్రమే స్నానం చేసే వీలుంటుంది. శుభ్రతలేని పరిసరాలు, తగిన తిండి లేక అమ్మాయిల ఆరోగ్యాలు పాడవుతుంటాయి. రకరకాల ఇనె్ఫక్షన్లు, ఎయిడ్స్‌లాంటి రోగాలు కమ్ముకున్నా వైద్యం చేయించే నాథుడే ఉండడు. రక్షించే పోలీసులు కూడా భక్షించేవారే. మైనర్ బాలికలను పోలీసులు అరెస్ట్ చేసి తీసుకెళతారు. విముక్తి లభిస్తుందని సంబరపడినంత సమయం కూడా ఉండదు. వ్యభిచార గృహ నిర్వాహకులు జరిమానా కట్టి వాళ్లను విడిపించుకుని వెళ్లాక మళ్లీ అవే కష్టాలు. ఖర్మకాలి పిల్లలు పుడితే వాళ్లు కూడా అక్కడే ఉండక తప్పదు. వేశ్యావాటికల్లో మగ్గే మహిళలు తమ జీవితాలు నాశనమైనా, తమ పిల్లలైనా మంచి జీవితం గడపాలని, చదువుకోవాలని కోరుకుంటున్నారు. తమ శత్రువులకు కూడా ఇలాంటి దుస్థితి రాకూడదని కోరుకుంటున్నారు. ఈ డాక్యుమెంటరీలో బాధిత అమ్మాయిలే స్వయంగా చెప్పినవి వింటుంటే ఎవరికైనా కోపం, ఆవేదన కలుగుతుంది. కాగా, తమ దేశం నుంచి అపహరించుకు పోయన ఆడపిల్లల కోసం అనురాధా కొయిరాలా నేపాల్‌లో ‘‘మైత్రీ’’ అనే శరణాలయాన్ని స్థాపించి మానవత్వాన్ని చాటుకుంటున్నారు. వేశ్యావాటికల నుండి తప్పించుకున్న ఆడపిల్లలకు వసతి కల్పించి వారికి ఓ దారిని చూపిస్తున్నారు. అలా బయటకొచ్చిన కొందరు అమ్మాయిలు తమ కుటుంబాలను తిరిగి కలుసుకున్నారు. కొందరు పెళ్లిళ్లు చేసుకుంటున్నారు. ఆ మురికికూపం నుంచి బయటకు వచ్చేందుకు ప్రయత్నించి బందీలైన మరికొంతమంది అమ్మాయిలను పోలీసుల సాయంతో బయటకు తీసుకొచ్చారు. ఈ సామాజిక దురవస్థను సమూలంగా అంతం చేయడానికి, శాశ్వత పరిష్కారం కోసం ‘మైత్రీ’ శరణాలయం నిర్వాహకులు యథాశక్తిన ప్రయత్నిస్తున్నారు.

గృహిణి ప్రతిభ ఎందులో తక్కువ???

 http://andhrabhoomi.net/content/home-maker-0

ఒకప్పుడు ఉమ్మడి కుటుంబాలైనా కూడా మగవాళ్లు పనికెళ్తే మహిళలు కుటుంబ నిర్వహణ మొత్తం తీసుకునేవారు. ఇలా ఒక సంసారం సమతుల్యంతో చిన్న చిన్న ఒడిదుడుకులతో గడిచిపోయేది. కాని ఈనాడు కుటుంబం చిన్నదైనా, ఉమ్మడి కుటుంబాలు తగ్గిపోయినా పెరుగుతున్న ధరలు, ఖర్చులతో ఇధ్దరూ పని చేయక తప్పడం లేదు. ఈనాడు భార్యా, భర్తా ఇద్దరూ ఉద్యోగాలో, వ్యాపారమో చేయకుంటే ఇల్లు గడవడం. పిల్లల చదువులు , ఇంటికి కావలసిన సౌకర్యాల అమర్చుకోవడం అసాధ్యం కాకున్నా చాలా కష్టం.    కొందరు ఆడవాళ్లు  ఉన్నతవిద్య లేకున్నా,  ఉద్యోగం చేయలేకున్నా, తమ చేతనైన వృత్తులు, ప్రవృత్తులతో ఇంటినుండే పని చేస్తూ ఎంతో కొంత సంపాదిస్తున్నారు లేదా ఉన్నదాంట్లో గుట్టుగా సంసారం నడిపిస్తున్నారు.  ఉద్యోగం చేయకుండా ఇంట్లో ఉండే మహిళలకు ఎక్కువ విలువ లేదంటూ  ప్రముఖ రచయిత చేతన్ భగత్ ఒక సంచలన ప్రకటన చేసారు…

 చేతన్ భగత్ అంటారు.. మా అమ్మ నలభై ఏళ్లు పని చేసింది. నా భార్య ఒక అంతర్జాతీయబాంకులో చాలా పెద్ద హోదాలో ఉంది. తను నా కోసం పుల్కాలు చేయదు. ఆ  పనిని డబ్బులిచ్చి బయటవాళ్లతో   ఔట్ సోర్సింగ్ చేయిస్తాం. ఐనా నాకు అదేమంత ముఖ్యమైన విషయం కాదు. కాని నా భార్య తన జీవితాన్ని వంటింట్లో గడిపితేనే నాకు నచ్చదు. ఒక స్త్రీ  కెరీర్ ఉమన్ ఐతే తన భర్తతో  తమ ఇద్దరి కెరీర్ గురించి, ఉద్యోగ, వ్యాపార సంబంధిత   విషయాలగురించి చర్చించగలదు. ఒక మామూలు గృహిణికంటే ఎక్కువ సమర్ధతతో కంపెనీలలో సమస్యలగురించి ఆలోచించి సరైన నిర్ణయం తీసుకోగలదు. ఆపీసుల్లోని రాజకీయాలను అర్ధం చేసుకుని అవసరమైనప్పుడు సరైన సలహా ఇవ్వగలదు. ఆర్ధికంగా కూడా ఖర్చులు, రాబడి, సేవింగ్స్ వగైరా విషయాలలో సరైన నిర్ణయం తీసుకుని అన్ని సౌకర్యాలతో ఉన్న ఇల్లు, ఇన్సెస్ట్ మెంట్స్,  సెలవుల సద్వినియోగం.  విహారయాత్రలు వగైరా స్వంతంగా నిర్వహించగలిగే  సామర్ధ్యం కలిగి ఉంటుంది. అలాగే  ఇంట్లో ఉండే ఆడవాళ్లలా కాకుంఢా ఉద్యోగం , వ్యాపారం మొదలైనవి చేసే మహిళ ప్రపంచానికి ఎక్కువగా చూస్తుంది. తన కుటుంబానికి  ఉపయోగపడే మరింత విజ్ఞానాన్ని, సమాచారాన్ని తీసుకురాగలదు. పనిచేసే మహిళల  పిల్లలు కూడా ఎంతో అభివృద్ధి చెందుతారు. అమ్మ పెంపకంలో గారాబంగా పెరిగిన పిల్లలకంటే ఎన్నో విషయాలలో స్వతంత్రులై ఉంటారు. ఉద్యోగాలు చేసే మహిళలు తమ ఉద్యోగాలు, వృత్తులలో విజయవంతంగా ముందుకెళుతూ ఉంటారు. ప్రతీ విషయంలో మగాడి  మీద ఆధారపడనందుకు సంతృప్తిగా ఉంటారు. దీనివలన భార్యాభర్తలలో సామరస్యం ఉంటుంది. ఇలా విజయవంతంగా అన్ని రంగాలలో  మహిళలు మన దేశాన్ని అభివృద్ధి పధంలోకి తీసుకెళ్తున్నారు. దీనివలన మనకు వేడివేడి పుల్కాలు దొరక్కపోవచ్చు. అంతే..

ఈ విషయంలో చేతన్ భగత్ ఇంట్లో ఉండే గృహిణులను చాలా తక్కువ అంచనా వేస్తున్నారు.. ఒక కుటుంబం యొక్క సమర్ధవంతమైన నిర్వహణ  భార్యాభర్తలిద్దరూ సంపాదించడమే కాదు.  పిల్లలను , తమ తిండిని కూడా పట్టించుకోకుండా సంపాదనే ముఖ్యమనుకునే స్ధాయికి దిగిపోయామా?  ఈరోజుల్లో ఇద్దరూ సంపాదిస్తే కాని ఇల్లు గడవదు. పిల్లలకు మంచి చదువులు, సొంత ఇల్లు, కారు, అధునాతన వస్తువులు, వగైరా వీలు కాదు. నిజమే. స్త్రీలకు కుటుంబ నిర్వహణకోసమే కాక ఆర్ధిక స్వావలంబన ఉండడం మంచిదే.  కాని సంపాదన లేని గృహిణులను పుల్కాలు మాత్రమే చేయగలిగేవారిగా అభివర్ణించడం ఎంతవరకు సమంజసం??

దాదాపు ప్రతీ ఉమ్మడి కుటుంబంలో తల్లిదండ్రులు, చదువుకునే తమ్ముళ్లు, పెళ్లిళ్లు చేయాల్సిన చెల్లెల్లు, పిల్లలు ఉంటారు. వారిని చూసుకోవడానికి మగవాడికి తన భార్య సహకారం ఎంతైనా అవసరముంటుంది. ఒకవేళ పిల్లలు మాత్రమే ఉన్నా వాళ్లకు ఒక వయసు వరకు తల్లి అండదండలు, ఆలంబన  ఉండాలి.. పెళ్లయ్యాక  భార్య పని చేయాలా వద్దా అనేది వారిద్దరూ చర్చించుకుని నిర్ణయించుకునే విషయం. బయటకెళ్లి పనిచేసి సంపాదించకుండా ఇంటి పనులు, బాధ్యతలకే ప్రాధాన్యం ఇచ్చే మహిళలకు ఎటువంటి విలువ లేదని చేతన్ భగత్ స్పష్టంగా చెప్తున్నారు.  వాళ్లు పుల్కాలు మాత్రమే చేయగలరని అతని ప్రగాఢ విశ్వాసం. ఎవరు ఎంత కష్టపడ్డా, సంపాదించినా,  కడుపునిండా తినడానికి, కుటుంబ సభ్యులు, పిల్లలు సంతోషంగా, ఆరోగ్యంగా ఉండాలనే కదా. మరి ఇల్లాలును పుల్కాలు చేసే  మనిషిగా మాత్రమే గుర్తించడం భావ్యమా??

ఉద్యోగం చేయకుండా ఇంటిపట్టున ఉండే ఇల్లాళ్లకు కూడా ఎన్నో బాధ్యతలు,సమస్యలు ఉంటాయి..  ఇంట్లో ఎటువంటి సమస్యలు లేకుండా  తన భార్య ఇంట్లో అన్నీ సమర్ధవంతంగా చూసుకుంటేనే పురుషుడు తన ఉధ్యోగ, వ్యాపార బాధ్యతలను విజయవంతంగా నిర్వహించగలుగుతాడు. ఇంట్లో ఎటువంటి గొడవలు లేకుండా ఉంటేనే, మగవాడు పొద్దంతా కష్టపడ్డా ఇంటికి రాగానే కుటుంబ సభ్యులతో సంతోషంగా గడపగలుగుతాడు.  ఒక వ్యాపారంలో, పెద్ద పెద్ద ఉద్యోగాలలో ఉండే ఒడిదుడుకులు కుటుంబ నిర్వహణలో కూడా ఉంటాయి. ఉద్యోగం నచ్చకుంటే అది వదిలేసి వేరే ఉద్యోగం చూసుకోవచ్చు కాని కుటుంబం అలా కాదు. ఆ సమస్యను సామరస్యంగా పరిష్కరించాల్సిందే. అది ఒక తెలివైన ఇల్లాల్లి వల్లే సాధ్యమవుతుంది. నేటి ఇల్లాలు రుచిగా వంట చేయడం, ఇంటిని నీట్ గా ఉంచడం, పిల్లలను చదివించడం మాత్రమే కాదు వాళ్లను ఒక సంపూర్ణ వ్యక్తిత్వం కలిగిన  మంచి పౌరులుగా తయారుచేస్తుంది. బయటకెళ్లి ఉద్యోగం చేయకున్నా భర్తకు, ఇంటికి సంబంధించిన ఎటువంటి పనులైనా , చిన్న చిన్న సమస్యలైనా తనే చూసుకుంటుంది. అతనికి భారాన్ని తగ్గించాలని చూస్తుంది. పిల్లలకు చదివించిన అన్ని విషయాలు, వాళ్లు నేర్చుకోవాలనుకునే ఆటలు, కోర్సులకు తానే వెంట ఉండి తీసుకెళ్తుంది. బిల్లులు కట్టడం. బాంకు పనులు, ఆరోగ్య సమస్యలు మొదలైనవెన్నో ఉంటాయి. పిల్లలకు కావలసినవి అమర్చి వాళ్ల ప్రవర్తన, స్నేహితులు , ఆటపాటలు అన్నీ పర్యవేక్షించడం వల్ల వాళ్లు చెడు దారి పట్టి తమ జీవితాలను  పాడు చేసుకోకుంఢా ఉంటారు. పిల్లలను కని వాళ్లకు అవసరమైనవన్నీ డబ్బులతో కొనివ్వడమే తల్లిదండ్రుల ప్రేమ, కర్తవ్యం కాదు. దానికోసమే ఇద్దరూ పనిచేయాల్సిన అవసరం అస్సలు లేదు. అలా సంపాదన, కెరీర్ మాత్రమే ముఖ్యమనుకునేవాళ్లు , కుటుంబానికి అంత ప్రాముఖ్యం ఇవ్వనివాళ్లు తమను కన్నవారిని చూసే సమయం, తీరిక లేక వాళ్లను వృద్ధాశ్రమంలో, తాము కన్నవారిని కూడా ఆయాలకు అప్పగిస్తారు.

ఇంట్లో ఉండే గృహిణికి  ప్రపంచంతో ఎక్కువ పరిచయం లేకపోవడంతో ఆమెకుండేది మిడిమిడి జ్ఞానమే అనుకుంటే పొరపాటు. ఉన్నత విద్య లేని మహిళలు ఆధునిక, సాంకేతిక ఉపకరణాలను ఉపయోగించి అన్నీ కాకున్నా చాలా విషయాలు తెలుసుకుంటున్నారు. ఇంటినుండే చిన్న చిన్న వ్యాపారాలు మొదలెడుతున్నారు. కుటుంబ నిర్వహణలో, భర్తకు తోడుగా ఎంతో కొంత సంపాదిస్తున్నారు.  దీనికి వాళ్లు తమ కుటుంబాన్ని, పిల్లలను, వారి బాగోగులను పణంగా పెట్టడానికి ఇష్టపడడం లేదు. అంతే కాదు. పెళ్లి తర్వాత  పిల్లలను, అత్తామామలను చూసుకోవడానికి తమ ఉద్యోగాలను కూడా వదిలేసి గృహిణిలుగా మారిన మహిళలు ఎంతోమంది ఉన్నారు.  ఉద్యోగాలు చేసే  మహిళలకు  నిర్ణీత సమయంలో చేయాల్సిన టార్గెట్ ఒకటే ఉంటుంది. ఆపీసు పనివేళల ప్రకారం దానిని పూర్తి చేయాల్సి ఉంటుంది. కాని గృహిణి/housewife/ home maker నిత్యం పూర్తి చేయాల్సిన టార్గెట్లు ఎన్నో ఉంటాయి. లేకుంటే కొత్త పని వెతుక్కుని మరీ చేస్తుంది. అలాగే కుటుంబాన్ని, తమ ఉద్యోగాలను కూడా సమర్ధవంతంగా నిర్వహిస్తున్న మహిళలు నేడు కోకొల్లలుగా ఉన్నారు. ఒకదాని కోసం ఇంకొకటి ఎన్నటికీ త్యాగం చేయలేరు, చేయాలనే ఆలోచన కూడా రానివ్వరు అంతే కాని ప్రేమతో చేయాల్సిన పనులను కూడా ఔట్ సోర్సింగ్ చేద్దామనే ఆలోచన కుటుంబాన్ని ప్రేమించే ఏ  మహిళా ఒప్పుకోదు. ఇంటిపనులను ఆఖరుకు తినే తింఢిని కూడా డబ్బులిచ్చి బయటవాళ్లతో చేయించుకునే స్తోమత, ఆలోచన అందరికీ ఉండదు.  ఆచరణ యోగ్యం కాదు కూడా. ఐనా ఎంత సంపాదించినా ఈ జానెడు పొట్ట నింఫడానికే కదా.. మగవాడికి తన కుటుంబం, తన ఉద్యోగం రెండూ కూడా ఎంతో ముఖ్యమైనవి.  కాని భార్య తన కుటుంబ బాద్యతలను నెత్తినేసుకుని సగం బరువును తగ్గిస్తుంది. అతను తన కింద పనిచేసేవారిని అధికారంతో  కంట్రోల్ చేయగలడు. భయంతో పని చేయించగలడు. కాని భార్య పరిస్ధితి అలా కాదు. కుటుంబ సభ్యులు, పిల్లలను భయంతో, అధికారంతోకాకుండా ప్రేమతో, గౌరవంతో నెరవేర్చాలి. సమస్యలను తీవ్రం కాకుండా, భర్తకు అదనపు సమస్య కాకుండా చూసుకుంటుది. ఇలా ఉద్యోగాలు, వ్యాపారాలు చేయని మహిళలు చేసే పనికి వెల, విలువ కట్టడం అసాధ్యం. అసలు ఇల్లాలుకు ఆమె చేసే పనులకు ఎంత ఇవ్వాలి అని లెక్కలేస్తే ఎన్ని లక్షలు, కోట్లు అవుతాయో మరి. ఆవి చెల్లించడం సాధ్యమా??  మరి చేతన్ గారు తనకు మాత్రమే లాభం కలిగించి బోలెడు సంపాదించే భార్య మాత్రమే ముఖ్యమంటున్నారు.

ఈ ఒక్క రోజు నన్ను వదిలేయండి ప్లీజ్..

ఈ ఒక్క రోజు నన్ను వదిలేయండి ప్లీజ్....



 చాలాకాలంగా మిత్రులెందరో నన్ను కధలు రాయడం మొదలుపెట్టండి అంటూనే ఉన్నారు. కాని నాకే ధైర్యం చాలడం లేదు. వ్యాసాలు రాయడం ఐతే పట్టు దొరికింది కాని కధలు అంటే అమ్మో అనుకున్నా. అందుకే ముందు కధలు చదవడం మొదలుపెట్టాను. ఎలాగోలా ధైర్యం చేసి ఈ చిన్ని కధ (పేజీల లిమిట్ ఉండింది మరి) రాసా. బావున్నా, బాలేకున్నా చెప్పండి. సర్ధుకుని, మరింత ధైర్యం తెచ్చుకుని కధలు రాయడం కంటిన్యూ చేస్తాను. :)


ఆడవాళ్లు ఆదివారం సెలవు కావాలంటే వెక్కిరించారు. గేలి చేసారు. సినిమాలు తీసారు. ఐనా ఎవ్వరూ మారలేదు. అందుకే ఇలా చేస్తే బావుంటుందని నా ఆలోచన.. కాని ఎంతమంది ఇలా ధైర్యం చేసి తమగురించి తాము నిర్ణయం తీసుకోగలరు??



‘‘తిన్న తర్వాత అందరూ హాల్లో కూర్చోండి. మీతో ముఖ్యమైన విషయం మాట్లాడాలి’’ రాత్రి పది గంటలకు భర్త, పిల్లలిద్దరికి భోజనాలు పెడుతూ చెప్పింది ఇందిర.

‘‘ఇప్పుడే చెప్పొచ్చుగా మమ్మీ.. మళ్లీ హాల్లో కూర్చోవడం ఎందుకు?’’ అన్నాడు కొడుకు చైతన్య.

‘‘అబ్బా..! మమ్మీ రేపు ఆదివారం కదా. అందరూ ఇంట్లోనే ఉంటారు. నాకు పని ఉంది. రేపు మాట్లాడుకుందాంలే’’ అంది కూతురు సౌమ్య.

‘‘ఇందూ! అంత అర్జంట్‌గా మాట్లాడేది ఏముంటుంది? పిల్లలెందుకు? నాతో చెప్పొచ్చుగా?...’’ మొబైల్ మాట్లాడుతూ అన్నాడు భర్త రాజేష్.

‘‘నేను చెప్పే విషయం మీ ముగ్గురికీ సంబంధించిందే. తొందరగా తినండి.. మాట్లాడాక ఎవరి పనులు వాళ్లు చేసుకోండి’’ అంది ఇందిర.

అరగంట తర్వాత నలుగురూ హాల్లో కూర్చున్నారు. ఇందిర టీవీని కూడా ఆపేసింది. ‘‘అబ్బా! మమ్మీ క్రికెట్ మాచ్ వస్తుంది. మాట్లాడుతూ టీవీ చూస్తే ఏమైంది? ఎందుకు ఆపేస్తావ్?’’ విసుక్కున్నాడు చైతన్య.

‘‘నోరు మూసుకో. ఎప్పుడూ మొబైల్‌లో ముచ్చట్లు, కంప్యూటర్ ముందు లేదా టీవీ ముందు తప్ప వేరే ఏవీ కనపడవు మీ ఇద్దరికీ’’.

‘‘తొందరగా చెప్పు మమ్మీ. ఈ సస్పెన్స్ ఏంటి?’’ అంది సౌమ్య.

రాజేశ్ మాత్రం ఎన్నడూ లేనిది ఇందిర ఎందుకు ఇలా ప్రవర్తిస్తుందా? అని ఆలోచిస్తున్నాడు. అతను కొద్ది రోజులుగా మౌనంగా, ఏదో ఆలోచనల్లో ఉంటున్నా గమనిస్తూనే ఉన్నాడు ఇందిరని. తాను బిజనెస్ పనులలో తలమునకలుగా ఉన్నందున ఆమెను- ‘ఏమైందని?’ అడగలేకపోయాడు. ఆరోగ్యంగా ఉంటూ అన్ని పనులు చేసుకుంటూ ఉంది కదా! అని అంతగా పట్టించుకోలేదు. ఏమై ఉంటుందా? అని ఆలోచనలో పడ్డాడు రాజేశ్.

‘‘నేను చెప్పబోయేది జాగ్రత్తగా వినండి. నేను ఒక నిర్ణయానికి వచ్చాను. ఇది తొందరపాటుతో తీసుకున్న నిర్ణయం కాదు. మీ అందరితో చర్చించాల్సిన అవసరం కూడా కనపడలేదు నాకు. కొంతకాలంగా నాలో నేను మదనపడుతూ చివరికి ఈ నిర్ణయానికి వచ్చాను. ఇక నుండి ప్రతి ఆదివారం నేను ఇంట్లో ఉండను. ఈ ఒక్కరోజు నా కోసం నన్ను వదిలేయండి... నాకు ఇష్టమైన, నాకు సంతృప్తినిచ్చే పని చేయడానికి వెళ్తున్నా. ఇన్నేళ్లుగా భర్త, పిల్లలు, బంధువులు అంటూ అసలు నాకంటూ కోరికలు ఉన్నాయని కూడా మర్చిపోయాను. దానికి నేను బాధపడడం లేదు. ఇప్పుడు మీరు పెద్దవాళ్లయ్యారు. మీకు నా అవసరం అంతగా లేదు. నా మీద ఆధారపడి లేరు. మీకు ఇష్టమైన పనులు మీరు చేసుకోవాలనుకున్నప్పుడు నేనెందుకు నా ఇష్టాలను చంపుకోవాలి? మీ అవసరాలే నాకు ఇష్టాలా?’’ అడిగింది ఇందిర.

‘‘ఇందూ! ఇప్పుడింతగా ఎందుకు? నీకేం తక్కువైంది? డబ్బుకు ఎప్పుడూ కొదువ లేదు. టీవీ చూడు, పూజలు, వ్రతాలు చేసుకో లేదా కిట్టీ పార్టీలకు వెళ్లు. నాతో మీటింగులకు, పార్టీలకు రమ్మంటే రావు. ఎప్పుడూ ఇంట్లోనే ఉంటానంటావ్? నీకలా ఉండడమే ఇష్టం కదా! ఇప్పుడేమైంది మరి?’’ అడిగాడు రాజేశ్.

‘‘మమీ..! నీకు ఇష్టమైన చీరలు, నగలు కొంటానంటే డాడీ వద్దనరు కదా.. ఇంట్లో అన్నీ ఉన్నాయి. కారు ఉంది బయటకు వెళ్ళడానికి, ఫ్రెండ్స్ ఇంటికి వెళ్లడానికి. కానీ- నీకు ఉన్నది ఒకే ఫ్రెండు. ఇంట్లోనుండి బయటకు కదలవు. మా అందరి ఇష్టాలను తెలుసుకుని అన్నీ తీరుస్తున్నావు. మా సంతోషమే నీ సంతోషం కదా! ఇంకా ఇష్టాలు, కొత్త పని ఏంటి? అసలు నువ్వు పని చేయాల్సిన అవసరమేంటి? అదీ ఈ వయసులో? మరీ టూ మచ్’’ విసుక్కున్నాడు చైతన్య.

‘‘అసలు నాకు ఏమిష్టమో మీకెవరికైనా తెలుసా? కడుపు నిండా తిండి, మంచి బట్టలు, నగలు, ఆర్థిక ఇబ్బంది అసలే లేని జీవితం. ఇవేనా..? మీరనుకునే నా ఇష్టాలు, కోరికలు. అంతకంటే వేరే ఏవీ ఉండవా? ఎప్పుడైనా నన్ను అడిగారా? నాకు ఇష్టమైన వస్తువులు, పని ఏంటి? మనస్ఫూర్తిగా నీకు ఏం కావాలి అని? మీ అందరి ఇష్టాలు, అభిరుచులను తీర్చడమో, తీర్చుకునేలా సహాయం చేయడమో చేసాను. ఇప్పుడు నా గురించి నేనే ఆలోచించుకోవాలనుకుంటున్నాను. నాకు ఏమవసరమో, ఇష్టమో నేనే తెలుసుకుని తెచ్చుకుంటాను. కనీసం ఇప్పుడైనా నాకంటూ కొంత సమయం కేటాయించుకోనివ్వండి..’’

‘‘ఓకే! ఏం చేయాలనుకుంటావ్ మమ్మీ?’’ అంతవరకు వౌనంగా ఉన్న సౌమ్య అడిగింది.

భర్త రాజేశ్, కొడుకు చైతన్య కూడా ఆసక్తిగా చూసారు. ఏం చెప్తుందో..? అని.

‘‘రేపటి నుండి నేను పొద్దున్నే ఎనిమిది గంటలకు వెళ్లిపోతాను. ఇల్లంతా మీరే చూసుకోవాలి. ప్రతి ఆదివారం మీకు సెలవు కావాలి, రెస్ట్ కావాలంటారు. ఇంట్లో ఉండి ఏ పనీ చేయకుండా అన్నీ స్పెషల్స్ చేయమంటారు. కూర్చున్న దగ్గరికే అన్నీ తెచ్చివ్వమంటారు. ఏమంటే? వారమంతా కష్టపడ్డాం కదా, రెస్ట్ కావాలి అని... మరి నాకు ఎప్పుడు రెస్ట్? అందుకే ఆ రెస్ట్,  నా సంతృప్తి కోసమే- ఒక రిటైర్డ్ లెక్చరర్ దగ్గర తెలుగు అనువాదాలు చేసి, తెలుగు టైపింగ్ చేయడానికి ఒప్పుకున్నాను... మధ్యాహ్నం సంగీతం, వీణ నేర్చుకోవడానికి వెళ్తున్నాను. సాయంత్రం ఆరు గంటలకు తిరిగొస్తాను. అంతవరకు మీ పనులన్నీ మీరే చూసుకోండి.. చేసుకోండి..’’ అని కాస్త ఆగింది ఇందిర.

తల్లి అలా గట్టిగా చెప్పేసరికి పిల్లలిద్దరూ షాక్ అయ్యారు. ఏమనాలో తెలీలేదు. వద్దు అన్నా ఆగేట్టు లేదు అని అర్థమైపోతోంది. అసలు అమ్మ బయటకెళ్లాల్సి పనేంటి? ఇంట్లో ఉండొచ్చుగా? ఇప్పుడు సంగీతం, వీణ నేర్చుకుని ఏం చేస్తుంది? కచేరీలు ఇస్తుందా? ఈ వయసులో నేర్చుకుని ఏం చేయాలి? ఎవరిని ఉద్ధరించాలి? మరి రేపు మమ్మీ ఇంట్లో లేకుంటే ఎలా? ముఖ్యంగా భోజనం. హాయిగా సెలవు రోజున బ్రేక్‌ఫాస్ట్ నుండి డిన్నర్ వరకు ఏదో ఒక స్పెషల్ చేస్తుంది. మరి సడెన్‌గా ఇప్పుడేమైంది? అని ఏమీ మాట్లాడకుండా లేచి తమ గదుల్లోకి వెళ్లిపోయారు. రాజేష్, ఇందిర వౌనంగా కూర్చున్నారు. ఇందిర మనసులో ఎటువంటి కల్లోలం లేదు- దృఢనిశ్చయం తప్ప. రాజేశ్ మాత్రం ఆమెను చూస్తూ ఆలోచనలో పడ్డాడు. ఇందిర వెళ్లి తలుపులన్నీ చెక్ చేసి పడుకుంది. రాజేశ్ ఎప్పుడు పడుకున్నాడో తనకే తెలీదు.

రోజులాగే తొందరగా నిద్ర లేచి స్నానం, పూజ చేసుకుని టీ చేసి తనకో కప్పు, భర్తకో కప్పు తీసుకుని బెడ్‌రూంలోకి వెళ్లింది. పేపర్ చదువుతున్న భర్తకు కప్పు ఇచ్చి తను కూడా టీ తాగింది. ‘‘నేను వెళ్తున్నా.. మీరు చూసుకుంటారు కదా..!’’ అని సందేహపడుతూనే అడిగింది.. తలెత్తిన రాజేశ్ ప్రశాంతంగా చూసి ‘‘డోంట్ వర్రీ ఇందూ. నువ్వెళ్లు. నేను ఉంటాను.. వీలైతే మీ తమ్ముడింటికి వెళ్లు సాయంత్రం..’’

ఎనిమిదైనా ఇంకా అలాగే నిద్రపోతున్న పిల్లలను ఓసారి చూసి నిశ్చింతగా, ధైర్యంగా బయటకు నడిచింది ఇందిర.

ఇది క్రూరత్వం కాక మరేమిటి...??

 ఇది క్రూరత్వం కాక మరేమిటి...??

సెక్షన్ 498ఎ దుర్వినియోగం
============
రెండు వేర్వేరు కుటుంబాలు, సంప్రదాయాల నుంచి వచ్చిన ఇద్దరు వ్యక్తులను దాంపత్యబంధంతో ఒకటిగా చేసినా, కొందరి విషయంలో కడ దాకా అది నిలుస్తుందని చెప్పలేం. వివాహ బంధంలో నీవు, నేను- అనే అహంభావాన్ని వదిలి మనం, మన కుటుంబం- అని భార్యాభర్తలిద్దరూ సర్దుకుపోవాల్సి ఉంటుంది. అప్పుడే ఆ వివాహం విజయవంతం అవుతుంది. ఈ విజయంలో అబ్బాయి కుటుంబం, అమ్మాయి కుటుంబంలోని సభ్యులు కూడా ముఖ్యపాత్ర పోషిస్తారు. భార్యాభర్తల మధ్య అప్పుడప్పుడు మొదలయ్యే చిన్న చిన్న గొడవలు తీవ్రం కాకుండా చేయడం పెద్దల బాధ్యత. అది అన్నివేళలా సాధ్యం కాకపోవచ్చు. భర్త, అత్తింటివారు అమ్మాయిని బాధ పెడుతున్నారు, కట్నం చాలదంటూ హింసిస్తున్నారని తరచూ వింటుంటాం. గృహహింస, వరకట్న బాధితులైన స్ర్తిల కోసం భారత రాజ్యాంగంలో వరకట్న నిషేధ చట్టంలో సెక్షన్ 498ఎ ఏర్పాటు చేశారు. కట్నం కోసం వేధించే భర్త, అత్తింటివారి మీద బాధిత మహిళ ఈ సెక్షన్ ప్రకారం కేసు వేసి న్యాయ పోరాటం చేయవచ్చు.



కాగా, వివాహిత మహిళల భద్రత, రక్షణ కోసం ఏర్పాటుచేసిన ఈ చట్టం మరెంతో మంది అమాయక మహిళల, కుటుంబ సభ్యుల వేధింపులకు కూడా కారణమవుతోందన్న వాదనలు లేకపోలేదు. అందరు అత్తలూ మంచివారు కానట్టే అందరు కోడళ్లూ మంచివాళ్లు కారు. తమకు అనుకూలంగా లేనప్పుడు- భర్త, అత్తింటివారు, చివరికి ఎక్కడో దూరంగా ఉన్న ఆడపడుచులు కూడా తమను వేధిస్తున్నారంటూ కొం దరు కోడళ్లు ఈ చట్టం అండతో కేసుల్లో ఇరికిస్తున్న ఉదంతాలున్నాయ. ఒక్క ఉత్తరం ముక్కతో పోలీసులు కూడా న్యాయ విచారణ లాంటివేమీ లేకుండా తక్షణమే ఆ కంప్లెయింట్లో ఉన్న వాళ్లందరినీ అరెస్టు చేసి తీసుకెళ్తున్నారు. దానివల్ల ఏ పాపమూ తెలియని ఆ కుటుంబ సభ్యులు సమాజంలో తలెత్తుకోకుండా అవమానాల పాలవుతున్నారు. ఇక ఆ కేసు తేలేసరికి ఎన్నో ఏళ్లు పడుతుంది. ఖర్చు కూడా తక్కువేమీ కాదు. చివరికి కంప్లెయింట్ ఇచ్చిన మహిళ కోరినట్టుగా ఆస్తిపాస్తులు రాసి ఇచ్చి, రాజీ పడక తప్పడం లేదు. ఇలా అమాయకులైన వారిని తప్పుడు కేసులలో ఇరికించి బాధపెట్టడం అనేది ఈ మధ్య ఎక్కువగా వినపడుతోంది. పోలీసులు, న్యాయస్థానాలు కూడా కంప్లెయింట్ ఇచ్చిన మహిళ మాటలనే నమ్మాల్సిన పరిస్థితి కనిపిస్తోంది.



ఇటువంటి తప్పుడు కేసుల వల్ల తమ పరువు పోతోందని బాధితులు వాపోతున్నారు. వరకట్న నిషేధ చట్టం ఐపిసి 498ఎ కింద నమోదు చేసిన ఫిర్యాదుల్లో దాదాపు ఎనభై శాతం తప్పుడు కేసులే అంటున్నారు పరిశోధకులు. భర్తను, అత్తింటివారిని డబ్బుల కోసం అన్యాయంగా వేధించడం తప్ప ఇతరత్రా కారణాలేమీ ఉండడం లేదు. సుప్రీంకోర్టు కూడా దీనిని ‘చట్టపరమైన ఉగ్రవాదం’- అని పేర్కొంది. డబ్బుకోసమో, వేరు కాపురం పెట్టడానికో, చిన్న చిన్న విషయాల్లో భర్తలతో గొడవకు దిగి సమన్వయలోపంతో విచక్షణ కోల్పోయి ముసలివారు, పేదవారు అని కూడా చూడకుండా అమాయకులైన అత్తామామల మీద, భర్తమీద ఈ సెక్షన్ కింద కేసులు పెట్టి ఇరికిస్తున్న కోడళ్లు ఎంతోమంది ఉన్నారు. అలాంటివారిని వదిలించుకుందామన్నా వీలుకాని పరిస్థితి. అరెస్ట్ అయన తర్వాత విడుదలై వచ్చినా కేసు తేలేవరకు కోడలి బెదిరింపులు తప్పవు. కోడలు ఎప్పుడేం చేస్తుందో? అని అత్తింటివారు అనుక్షణం భయపడుతూ ఉండాలి. కాగా, ఇటీవల ఒక కేసు విషయమై ముంబై హైకోర్టు- ఇటువంటి తప్పుడు కేసులు పెట్టి వేధించడం హిందూ వివాహ చట్టం ప్రకారం క్రూరత్వం కిందవస్తుందని తీర్పునిచ్చింది.


ముంబైకి చెందిన సంతోష్, రేఖ (పేర్లు మార్చాం) దంపతులు. వీరి మధ్య గొడవలు, మనస్పర్థలు పెరగడంతో రేఖ తన భర్తపై వరకట్నం వేధింపుల కేసు పెట్టి అతడిని, అతడి కుటుంబ సభ్యులను పోలీసులతో అరెస్టు చేయంచింది. సంతోష్ చెప్పిన వివరాల ప్రకారం- అతని భార్య చేసిన ఆరోపణలకు తగిన ఆధారాలు లేవని నమ్ముతూ కింది కోర్టు కేసు కొట్టేసింది. ఆ తర్వాత సంతోష్ తన భార్య నుండి విడాకులు కోరుతూ పూణేలోని కుటుంబ న్యాయస్థానాన్ని ఆశ్రయించగా అతడి వాదనను తోసిపుచ్చింది. చివరకు సంతోష్ ముంబై హైకోర్టులో అప్పీల్ చేయగా దిగువ న్యాయస్థానం ఇచ్చిన తీర్పు, ఇతర ఆధారాలను పరిశీలించిన జస్టిస్ వి.ఎం.కనాడే, పి.డి.కొడేలతోకూడిన ధర్మాసనం, తప్పుడు కేసులు పెట్టి వేధించడం హిందూ వివాహ చట్టంలోని సెక్షన్ 13(1)(ఎ) ప్రకారం క్రూరత్వం కింద పరిగణించాల్సి వస్తుందని పూణే కుటుంబ న్యాయస్థానం ఇచ్చిన తీర్పును తోసిపుచ్చి అతనికి విడాకులు మంజూరు చేసింది. ఇక భర్త, అత్తగారి వైపు బంధువులను వేధింపు కేసులతో సతాయించే కోడళ్ళకు ఇది ఒక హెచ్చరికగా ఉంటుందేమో! తప్పుడు కేసులు పెట్టడం- తప్పే కాదు, అది క్రూరత్వం అని న్యాయస్థానమే తీర్పునిచ్చింది.