Showing posts with label నా మనోభావాలు. Show all posts
Showing posts with label నా మనోభావాలు. Show all posts

Tuesday, 7 July 2015

అత్యాచారం - అమానుషం




భగవంతుడు తన సృష్టిలో ఆడా, మగా అని సమానంగా సృష్టించాడు. ఇద్దరూ అందమైనవాళ్లే, శక్తివంతులే. ఒకరినొకరు గౌరవించుకుంటూ సమాజాన్ని ముందుకు నడిపించేవాళ్లే.

కానీ ఈనాడు కాదు పురాణాలనుండి ఆడదాన్ని ఒక విలాసవస్తువుగా భావించారు. నచ్చిన స్త్రీని శాస్త్రయుక్తంగా కానీ, గాంధర్వరీతిని గానీ, రాక్షసరీతిని గానీ వివాహం చేసుకునేవారు రాజులు, మహారాజులు. కాలక్రమేనా స్త్రీ తనలోని ప్రతిభని గుర్తించి దైన్యాన్ని, నిస్సహాయతని వీడి ఒక శక్తిగా మారసాగింది. ఈనాడు ఎంత అభివృద్ధి చెందినా, స్త్రీ అంట్లు తోమడం, ఆవకాయ పెట్టడం నుండి అంతరిక్షంలోకి దూసుకుపోయే స్ధితికి ఎదిగినా ఆమెకు భద్రత లేకుండా పోయింది. ప్రతీచోటా ప్రమాదమే.. ఎదిగిన ఆడపిల్ల విషయంలోనే కాదు మూడేళ్లు, ఐదేళ్ళ పసిపాపల మీద కూడా కామాంధుల పైశాచిక దాడులు జరుగుతున్నాయి. చదువుకునే సమయంలో, ఉద్యోగాలకు వెళ్లిన సమయంలో, ఉద్యోగం కాని ఏదైనా అవసరార్ధం మగవాళ్ల దగ్గరకు వెళ్లాలంటే దాదాపు అందరూ ఆడవాళ్లు ఎన్నో జాగ్రత్తలు తీసుకోక తప్పడంలేదు. చివరికి ఉద్యోగం నుండి ఇంటికి వచ్చేటప్పుడు, వెళ్లేటప్పుడు వాహానాలలో కూడా భద్రత ఉండడం లేదని అందరికీ తెలిసిన విషయమే. ఆడవాళ్లు అనాలా? ఆడపిల్లలు అనాలా? చిన్నారులు అనాలా? అందరూ ఏదో విధమైన ఆకృత్యాలకు బలైపోతున్నారు. చివరికి తండ్రి, అన్నలు , కుటుంబ సభ్యుల చేతిలో కూడా అత్యాచారానికి లోనవుతున్న ఆడపిల్లల కథలు కూడా వినవస్తున్నాయి. 

ఇక వయసులో ఉన్న ఆడపిల్ల అత్యాచారానికి గురైతే ముందుగా సమాజం ఆమెను దోషిగా, చాలా పెద్ద తప్పు చేసినదానిలా చూస్తుంది. చెడగొట్టబడలేదు.. చెడిపోయింది కాబట్టి ఆ అమ్మాయిని ఎవ్వరూ పెళ్లి చేసుకోరు. అసలు ఆ అమ్మాయే తను చేయని నేరానికి శిక్ష పడి ఒక పనికిరాని వస్తువు అవుతుంది. ప్రతీవారు ఒక వింతలా చూస్తారు. మీడియావాళ్లైతే తమ లాభం కోసం దాన్నొక స్పెషల్ స్టోరీ చేసుకుంటారు. కాని తర్వాత ఆ అమ్మాయి సంగతేంటి?? ఎవ్వరూ పెళ్లి చేసుకోవడానికి ముందుకు రారు. అందుకనే ఆ అమ్మాయి తల్లిదండ్రులకు ఇష్టమున్నా లేకుండా బంధువులందరూ కలిసి ఒప్పించి మానభంగం చేసినవాడికే ఇచ్చి పెళ్లి చేయమంటారు. అసలే అత్యాచారానికి గురైన అమ్మయి. మళ్లీ ఆ దుర్మార్గుడికే జీవితాంతం బానిసగా పడుండాలి. ఒకరివల్ల అమ్మాయి జీవితం నాశనమైతే సమాజం ముందుకొచ్చి పూర్తిగా నాశనం చేసేస్తుంది... ఇది ఆ అమ్మాయి చేసిన దోషమా? కొవ్వెక్కి చేసిన ఘనకార్యమా? అత్యాచారానికి గురై వాడినే పెళ్లి చేసుకుని ప్రతిదినం అత్యాచారం చేయించుకోవాలి. అప్పుడు అది తప్పు కాదన్నమాట....

కాని అత్యాచారానికి గురైన ఆడపిల్లను తల్లిదండ్రులు ఆమెను చేరదీసి కాపాడుకుని జరిగినదొక పీడకలగా భావించి ముందుకు సాగాలి. కాని ఇప్పటికీ ఈ అత్యాధునిక, అభివృద్ధి చెందిన సమాజం మాత్రం రేప్ చేసిన దుర్మార్గుడికే ఇచ్చి పెళ్లి చేయడం ఉత్తమమైన పరిష్కారం అని చెప్తోంది .. నేనో కథ చదివా.. తన కూతురు అత్యాచారానికి గురై ఇంటికి వస్తే తల్లి అంటోంది.. "వెళ్లి తలారా స్నానం చేసిరా. ఏమీ జరగలేదు. ఒక యాక్సిడెంట్ అంతే. స్నానం చేసి, తినేసి పడుకో. ఎవరితో ఏమీ చెప్పాల్సిన పని లేదు."

నా ఈ మాటలకు, ఉద్వేగానికి కారణం Rajuగారి ఈ కార్టూన్. చాలామందికి ఇది చిన్న సూక్తి లేదా మంచి మాట చెప్పే బొమ్మలాగే అనిపించవచ్చు . కాని ఆ తండ్రి కళ్లలోని నిస్సహాయత, ఆ తల్లి మనసులోని ఆవేదన ఎంతమందికి కనిపిస్తోంది. ఎంతమందిని ఆలోచింపచేస్తుంది....

Sunday, 14 April 2013

అహో...భోజా... ( మన శంకర్ )



అహో.. భోజా..

మన జీవన ప్రయాణంలో రక్తసంబంధీకులు, బందువులు, స్నేహితులేకాక ఎంతోమంది పరిచయమవుతారు. అందులో కొందరు ఆత్మీయులుగా మారతారు. వారితో అనుబంధం ఎప్పటికి మరువలేకుండా ఉంటాం. అలాటి అనుబంధాలు మన తెలుగు బ్లాగ్ లోకంలో, ప్లస్సులో ఉన్నాయి. ముఖ్యంగా బజ్జ,  ప్లస్సులో ఐతే ఒక కుటుంబంలా రోజూ మాట్లాడుకోవడం తప్పనిసరి. తమవారికి దూరంగా ఉన్నవాళ్లు కూడా ప్లస్సు మూలంగా ఆ వెలితిని కొంతవరకైనా పోగొట్టుకుంటారు. ఎవరైనా కొద్దిరోజులు కనపడకుండే వారికోసం గాలింపు మొదలవుతుంది. సరదాగా ఆటలు, మాటలు, పండగలు, పుట్టినరోజులు అలవాటైపోయాయి . ఈ స్నేహానికి ప్రత్యక్షంగా పరిచయముండాలి అనే రూల్ లేదు. అవసరం అనిపింఛలేదు. అలాటి ఒక ఆత్మీయ మిత్రుడు శంకర్. సరదాగా మాట్లాడుతూ అందరిని కలుపుకుంటూ ఉండేవాడు. ఎప్పుడైనా రెండు రోజులు కనపడకుంఢా అందరూ మిస్ అయ్యేవారు. ఎక్కడ?? ఎక్కడ?? అని  గుర్తు చేసుకునేంత..అంతగా అలవాటైపోయాడు. ...

కాని అతను శాశ్వతంగా కనపడకుండా మాయమై జీవితాంతం మిస్ అయ్యాడు. గత సంవత్సరం జూన్ లో ప్రమాదవశాత్తు మరణించిన శంకర్ భౌతికంగా దూరమైనా అతని సన్నిహితులకు ఎప్పుడూ దగ్గరగానే ఉన్నాడు. ముఖ్యంగా అతను వాయినంగా పంచిన మిధునం పుస్తకాల  ద్వారా అతను వాళ్లకెప్పుడూ కనిపిస్తూనే ఉంటాడని నా భావన..

ఈరోజు ఆంధ్రజ్యోతి ఆదివారం అనుబంధంలో శంకర్ బ్లాగులోని సరదా టపా ప్రచురించబడిన సంధర్భంగా మరోసారి అతన్ని తలుచుకుంటూ...

We Miss You Sankar.


Friday, 14 September 2012

మనసుతీరా మాట్లాడవా??



హాయ్ జో! ఏం చేస్తున్నావ్? ఏంటిది చుట్టూ పుస్తకాలు, పేపర్లు, తినే ప్లేటు, నీళ్లు అన్ని పరుచుకుని కూర్చున్నావేంటి? ఈ రూమంతా నీవే ఆక్రమించినట్టున్నావ్?


హాయ్! రా! రా! ఏమీ లేదురా! ఇవన్నీ నా పనికోసం వాడుకునేవి. తిండి కాదులే అంటే పని చేయడానికి తిండి కూడా కావాలనుకో. ఇవన్నీ చదవాలి.. రాయాలి. ఒకదానికొకటి అస్సలు మాచింగ్ కావు. ఒకవైపు ఆముక్తమాల్యద, విజయవిలాసం, ఒకవైపు వంటల పుస్తకాలు, ఇదిగో ఇటువైపు వేర్వేరు పుస్తకాలు. చదవడానికి, ఆలోచించి, విశ్లేషించి రాయడానికి ఎన్నో టాపిక్‌లు. ఇవన్నీ చూస్తుంటే నాకనిపిస్తుంది ఇంట్లో లైటుకు, ఫాన్‌కు, గీజర్‌కు, టీవీకు వేర్వేరు స్విచ్ లు ఉన్నట్టు నా బుర్రకు కూడా స్విచ్‌లు వేసి టాపిక్ మార్చుకుంటూ ఆలోచించి రాయాలేమో అని. అదీ నా ఆలోచన.. అర్ధమైందా డియర్? అవునూ! ఏంటి ఇవాళ ఇలా వచ్చావ్?



అవునులే! నేనెందుకు గుర్తుంటాను? ఎప్పుడో ఆరేళ్ల క్రింద స్నేహం కలిసింది. నీకేమో కొత్త ఫ్రెండ్స్ ఎక్కువయ్యారు. నన్ను పూర్తిగా మర్చిపోతున్నావ్? అసలు రోజూ కాకున్నా తరచూ నాతో ముచ్చటించేదానివి, ఇపుడు ఎంత కాలానికి వస్తున్నావ్ నువ్వే చెప్పు? మనసుతీరా ఎన్ని సార్లు నాతో మాట్లాడావ్? అంతేలే కొత్తొక వింత.. పాతొక రోత అని ఊరకే అన్నారా?



అయ్యో ! అలాంటిదేమీ లేదు. నిన్ను మరచిపోవడమా? అది సాధ్యమా? ఏదో నా పనులు పెరిగి నీతో మాట్లాడదామంటే కుదరడం లేదు. నీతో మొదలైన పరిచయం, అనుబంధం మూలంగానే కదా నేను ఇంకా పెద్ద పనులు చేయగలగుతున్నాను. అది నీకు సంతోషమే కదా. వారం వారం వంటలు అవి కూడా కొత్తవి చేయాలి, ఇంకా వేరే వ్యాసాలు రాయాలి. దానికోసం ఎంత రిసెర్చ్ చేయాలి .. ఆలోచించాలి .... అదేంటోగాని ఇంట్లో పనులు పూర్తి చేసుకుని నా పనులు చేసుకుందామంటే ముందులా కుదరడం లేదు. పిల్లలు పెద్దయ్యాక కూడ పని తగ్గుతుంది అంటారు కాని. అమ్మాయి పెళ్లై వెళ్లిపోయాక , ఉన్నది ముగ్గురమే ఐనా కూడా తీరిక సమయం తగ్గిపోయింది . లేదా బద్ధకం ఎక్కువై నేనే ఎక్కువ పని చేయలేకున్నానా అర్ధం కావడం లేదు..టీవీ కూడా ఎక్కువ చూడడం లేదు. మొదట్లో అంటే ఇతరత్రా పనేమీ లేక నీతోనే ఎక్కువగా ఉండేదాన్ని. నాకు నచ్చిన పని దొరికినప్పుడు చేయాలి కదా. ఇంకా నా రాతలను ఇంకా మెరుగు పరుచుకోవాలి. మరి ఇవన్నీ చేయాలంటే నీతోనే కూర్చుంటే అవుతుందా చెప్పు?



సరే! సరే! ఇప్పుడేం చేస్తున్నావ్ మరి? పాత స్నేహితులను మర్చిపోయేటంతగా ఎడాపెడా రాసేస్తున్నావా ఏంటి?



అంతలేదులే ! ఈ మధ్య కొంచం మందగించింది. అలసిన శరీరం కాస్త సెలవు కావాలంది. వినకుంటే కాస్త ఝలక్ ఇచ్చింది. ఇక తప్పలేదు. ఓపిక తగ్గింది. అంతే... ఐనా నిన్ను, నీ మూలంగా నాకు లభించిన ఆదరణ, ఆప్యాయత, గౌరవం, గుర్తింపు ఎప్పుడూ గుర్తు చేసుకుంటూనే ఉంటాను తెలుసా?. అప్పుడప్పుడు పాత జ్ఞాపకాలను తిరగతోడి ఆ మధురస్మృతులలో మునిగిపోతాను. ఈనాటి నా గుర్తింపు, గౌరవానికి ఎంతమంది సహాయం చేసారు నీకు తెలీంది కాదు... అందరికీ మరోసారి ధన్యవాదాలు చెప్పుకుంటున్నాను.



ఈ మధ్య ఫేస్‌బుక్‌లో చాలా పాపులర్ అయ్యావనట? ఇక్కడ నాతో చెప్పడానికి ఊసులేమీ లేవు, టైం లేదంటావ్? అక్కడేం రాస్తున్నావ్ మరి?




ఏం లేదబ్బా! నీకు దగ్గిరకొస్తే తీరిగ్గా కూర్చుని మనసు తీరా చెప్పుకోవాలనిపిస్తుంది. ఫేస్‌బుక్ అంటే ఏదో పిచ్చాపాటి కబుర్లు... అప్పటికప్పుడు ఏదో ఆలోచన వస్తుంది. టక్కున అక్కడ రాసేయడం. నచ్చినవాళ్లు లైకుతారు. లేదంటే కామెంటుతారు. అలా కొంచం టైం పాస్ ఐపోతుంది. ఇక నా వంటలు, వ్యాసాలు కూడా అక్కడ పంచుకుంటాను. నాకొచ్చింది ఈ వంటలు, రచనలే కదా. అలా ఎందుకు చేస్తున్నానంటే దానివలన మరికొంతమంది పరిచయం అవుతారు. మరి కొన్ని కొత్త విషయాలు నేర్చుకోవచ్చు. లేదా చెప్పొచ్చు. నేను రాసిన ఎన్నో విషయాలు ఎంతో మంది తమతో అన్వయించుకుంటారు తెలుసా?? అలాగని ఎప్పుడూ అక్కడే ఉండను. నా పని చేసుకుంటూనే ముచ్చట్లు అన్నమాట. హే! నీకో విషయం చెప్పనా? మధ్యే ఫేస్ బుక్ మూలంగానే నలభై ఏళ్ల క్రిందటి స్నేహితులు కలిసారు తెలుసా?? ఇలా జరుగుతుందని అస్సలంటే అస్సలు ఊహించలేదు. ఇంకా నాలుగైదు సార్లు వంటల పోటీలలో బహుమతులు కూడా వచ్చాయోచ్!!



అసలు నువ్వు నెట్‌కి వచ్చినప్పటినుండి కొత్తది ఏది దొరికినా అందిపుచ్చుకుని దాన్ని నీ మంచికి, నీ లాభానికే ఉపయోగించుకుంటావు కదా?



మరే! అనుభవం మీద చెప్తున్న మాటలు ఇవి.. ఈ అంతర్జాలం అనేది పదునైన కత్తి లాంటిది. దానితో గాయం చేయవచ్చు, ప్రాణాలు తీయవచ్చు, ప్రాణాలు పోయవచ్చు... మరీ టూ మచ్ అయిందంటావా? ఏం లేదు.. కత్తితో పీక కోయచ్చు. ఆపిల్ కోసుకోవచ్చు. కేక్ కూడా కట్ చేయొచ్చు కదా. అలా మంచి, చెడు అనేది ప్రతీ చోటా , ప్రతీ పనిలో ఉంటుంది. మనకు కావలసిన మంచి కోసం మన ప్రయత్నాలు సరైన దారిలో నిర్దేశించుకుని సాగిపోవాలి. నేను చేస్తున్న పని అదే. ఈ తెలుగు బ్లాగులైనా, వెబ్ సైట్ ఐనా, ఫేస్‌బుక్ఐనా నాకు ఉపయోగపడే విధంగా చేసుకున్నాను. ఈ దారి కూడా సవ్యంగా ఉండదు. ప్రారంభంలోనూ, మధ్యలో కూడా ఒడిదుడుకులు, ప్రమాదాలు ఎదురవుతూనే ఉంటాయి. వాటిని సరైన రీతిలో ఎదుర్కొంటూ మన పని మనం చేసుకుంటూ పోవడమే మంచిది అని నా అభిప్రాయం. నా విజయ రహస్యం కూడా ఇదే మరి... ఎవరికోసమో మనం మారే పని లేదు. మనకోసం ఎవరో మారే పని లేదు. ఎవరు ఏమనుకుంటారో అని ఆలోచించడం మానేసి, మనకు నచ్చినట్టుగా సరైన దారిలో వేళ్లడమే మేలు.



ఊరికే పలకరిద్దామని వస్తే అందరికీ పనికొచ్చే మంచి విషయాలు చెప్పావు కదా. అందుకే నిన్ను జ్యోతక్కా అంటారు..:) నువ్వు ఇంకా ఇంకా గుర్తింపు పొందాలి. సంతోషంగా ఉండాలని మనసారా కోరుకుంటున్నాను. సరే మరి నే వెళ్తా. నీ పని చేసుకో. తీరిక ఉన్నప్పుడు నా దగ్గరకు రా. చాలా రోజులుగా నువ్వు నా దగ్గరకు రాకున్నా ప్రియ చెలివి కదా అని నేనే వచ్చా. వస్తా మరి..



హే! ఆగు! ఇవాళ నువ్వెందుకు వచ్చావో నాకు తెలుసు. ఈ రోజును నేనెప్పుడూ మర్చిపోలేదు. మరచిపోయే అవకాశమే లేదు... నా పుట్టినరోజుతో పాటు ఈ రోజు కూడా నా జీవితంలో ఎప్పటికి మర్చిపోలేను. ఎందుకంటే నాలోని మరో జ్యోతికి జన్మనిచ్చింది నువ్వే కదా..



Happy Birthday JYOTHI"




స్టోరీ అర్ధం కాలేదా? ఇవాళ నా బ్లాగు "జ్యోతి" ఆరవ వార్షికోత్సవం అన్నమాట. అందుకే నా బ్లాగుతో కొద్దిసేపు ముచ్చట్లు పెట్టాను. ఇక్కడకు రావట్లేదని నా మీద అలిగింది కదా ...నిజం చెప్పాలంటే ఈ బ్లాగు మూలంగానే నాలోని నాకే తెలియని మరో జ్యోతి బయటకొచ్చింది. దీనికి ఎంతో మంది ఆత్మీయ మిత్రుల సహకారం ఉంది. అది నేను ఎప్పటికి మరచిపోలేను. ఒక్కో మెట్టు ఎక్కుతూ అందుకుంటున్న చిన్ని చిన్ని విజయాల వేళ అందరినీ గుర్తు చేసుకుంటాను. ఇంతకు ముందులా తెలుగు బ్లాగుల్లో ఎక్కువ పాల్గొనడం లేదు. దానికి పాత కొత్త బ్లాగర్లందరూ క్షమించాలి. ఇతరత్రా పనులు పెరిగిపోవడం వల్ల ఇటు రావడం తగ్గిపోయింది. ఇంకా ఏముందిలే తెలుసుకోవడానికి, నేర్చుకోవడానికి, చేయడానికి అనుకున్నప్పుడల్లా కొత్త పని నా ముందుకు వస్తుంది. కాదనలేను. నచ్చినపని ఎప్పుడూ కష్టం కాదుగా.. అంతే కాక అవకాశాలు అన్నివేళలా రావు. వచ్చినప్పుడు అందిపుచ్చుకోవాలి. ఏమంటారు??



ఈ సందర్భంగా ఒక శుభవార్త మీతో పంచుకోవాలనుకుంటున్నాను. గత నెలలో నేను కొత్త ఉద్యోగంలో చేరాను. అది తెలుగుకు సంబంధించిందే. ఈ కొత్త బాధ్యతవల్ల నా రాత పని కూడా తగ్గింది. నా టైమ్ ని కాస్త ప్లానింగ్ చేసుకోవాలి.. ఇది నాకు వచ్చిన , నచ్చిన పని. ఎక్కడ? ఏమిటీ? అంటారా??... ఇప్పుడే కాదు కొద్ది రోజుల్లో తప్పకుండా వివరంగా చెప్తాను. అంతవరకు సస్పెన్స్....



ఓ సారి గతం తిరగేసుకుందామా??

ప్రధమ వార్షికోత్సవం
ద్వితీయ వార్షికోత్సవం
తృతీయ వార్షికోత్సవం
చతుర్ధ వార్షికోత్సవం


పంచమ వార్షికోత్సవం


Wednesday, 18 January 2012

ఇంతలోనే ఎంత వారయ్యారు??


బుడి బుడి అడుగులతో ఇల్లంతా తిరుగుతూ


ఏడుపులు, అల్లరితో కేరింతలు కొడుతూ


అన్నం తిందురా అంటే నాకొద్దు పో అని విసిగిస్తూ


స్కూలు కెళ్లాలి లేమ్మా అంటే నేను పోను అని మారాం చేసే పిల్లలు


అమ్మ మాటలతో, నాన్న లాలనతో ఎదుగుతూ


ఆటపాటలతోపాటు జీవిత పాఠాలు కూడా నేర్చుకుంటూ


ఇంతలా ఉన్నవారు అప్పుడే ఎంతలా ఎదిగిపోయారు


గువ్వలా పొదుముకుని కాపాడుకున్న చిన్నారులు


పెద్దలనే పిల్లలను చేసి మేమున్నాం కదా అంటున్నారు.


ఎంత అల్లరి చేసినా అమ్మ కంట కన్నీరు చూడలేని ఆ చిన్ని మనసులు


కన్నీటికర్ధం తెలీకున్నాతమ బుజ్జి బుజ్జి చేతులతో తుడిచేసారానాడు

చెప్పకనే అమ్మ మనసు తెలుసుకుని చేతులతో ఆమెను బంధించి అదిలిస్తారీనాడు..

ఈ బంధం, అనుబంధం ఎప్పటికీ ఇలాగే ఉండేనా??


ఈ అనుభూతిని పదిలపరుచుకున్న ఈ క్షణం ఇలా స్తంభించిపోదా....

Wednesday, 14 September 2011

వసంత పంచక పూర్ణ "జ్యోతి"




టైటిల్ చూసి కంగారు పడుతున్నారా?? అదేం లేదండి. ఇవాల్టికి ఈ బ్లాగు "జ్యోతి" కి ఐదేళ్లు నిండాయన్నమాట. ఐదేళ్ల క్రింద సరదాగా మొదలెట్టిన నా బ్లాగు తడబడే అడుగులతో పయనిస్తూ ఇపుడు నిలదొక్కుకుని కాస్త నిలబడింది. ఈ పయనం అంత కష్టమైనదీ అనను, సులువైనదీ అనను. నిజ జీవితంలోలాగే ఇక్కడా ఎన్నో తప్పటడుగులు, ఆటుపోట్లు, మెచ్చుకోళ్లు, ఈర్ష్యలు... అన్నీ చూసాను. నా ఈ యాత్రలో నాతో కలిసి నన్ను ప్రోత్సహించి, ముందుకు నడిపించిన వారందరికీ హృదయపూర్వక ధన్యవాదాలు తెలియచేసుకుంటున్నాను. ఎన్నో చెప్పాలని ఉంది ...


ముందుగా పాత వార్షికోత్సవాలు కూడా ఒకసారి తిరగేసి రండి..


ప్రధమ వార్షికోత్సవం
ద్వితీయ వార్షికోత్సవం
తృతీయ వార్షికోత్సవం
చతుర్ధ వార్షికోత్సవం

కంప్యూటర్ అంటే ఒక డబ్బా టీవీ, టైప్ రైటర్ అని తప్ప వేరే తెలీని నాకు ఓపికగా ఎన్నో సాంకేతిక విషయాలను, ఎప్పటికప్పుడు, అడిగినప్పుడల్లా వివరంగా నేర్పించిన సాంకేతిక గురువు వీవెన్. నా పిచ్చి రాతలను రచనలుగా చేసుకోవడంలో ప్రోత్సహించి, తప్పులను ఎత్తి చూపి సరిదిద్దుకునేలా చేసిన సాహిత్య గురువు కొత్తపాళీగారు. ముందుగా వీరిద్దరికీ ఒక మంచి విద్యార్థినిగా నమస్సుమాంజలి.



తర్వాత చెప్పుకోవాల్సింది మా ప్రమదావనం స్నేహితురాళ్లను. మహిళా బ్లాగర్లతో ఒక గుంపు మొదలుపెట్టి అందరూ కలిసి మాట్లాడుకుని, సరదాగా గడపడానికి మొదలుపెట్టిన ప్రమదావనం సమాజ సేవలో కూడా పాలు పంచుకుంటుంది. వీరందరినీ ఒక చోట చేర్చాను, తెలియంది చెప్పాను తప్ప నేను ప్రత్యేకంగా చేసిందేమీ లేదు. కాని వాళ్లంతా కలిసి నా ఇచ్చిన పుట్టినరోజు బహుమతి మాత్రం అద్భుతం, నిజంగా ఊహించలేనిది అని చెప్పవచ్చు. అసలు ఈ బ్లాగ్లోకంలో ఎవరికీ అలాంటి బహుమతి లభించి ఉండకపోవచ్చు. ఇన్ని రోజులకా ఈ విషయాన్ని చెప్పేది అంటే ఆ అభిమానపు జల్లులో తడిసి ముద్దైనాను. ఇంకా తేరుకోలేదు. తేరుకోలేను, మరచిపోలేను కూడా. అందరూ కలిసి గూడుఫుఠానీ చేసి నా కోసం ఎన్ని బహుమతులు ఇచ్చారో. వారి అభిమానం, ప్రేమనంతా అక్షరాలలో గుచ్చి ఒక మాలగా నాకు వేసారు. వారందరికీ మన: పూర్వక ధన్యవాదాలు. ఇంకా ఎన్నో చెప్పాలని ఉంది కాని మీ ప్రేమ ముందు అవన్నీ తక్కువే అనిపిస్తుంది.


అన్ని సమయాల్లో నా బ్లాగు ప్రయాణంలో తోడుండి ప్రోత్సహించిన మరి కొందరు మిత్రులకు ఈ సందర్భంగా కృతజ్ఞతలు చెప్పుకుంటున్నాను.

నాగరాజు పప్పు, నల్లమోతు శ్రీధర్, సత్యసాయిగారు, చావా కిరణ్, కల్పన రెంటాల, అఫ్సర్ గారు, తాడేపల్లి లలితా బాలసుబ్రహ్మణ్యంగారు, సుజాత, కస్తూరి మురళీకృష్ణ ,, వరూధిని, ఉమ, ఉష.. ఇంక బజ్జు మిత్రులకు కూడా బోల్డు థాంక్సులూ..



ఈ సంవత్సరం కొందరు ప్రముఖ వ్యక్తులతో పరిచయం కలిగి ఆత్మీయ స్నేహంగా మారింది. ఏన్నో ఏళ్లనుండి అభిమానించిన వ్యక్తులతో మాట్లాడటం నా అదృష్టంగా భావిస్తున్నాను. వారిలో కార్టూనిస్ట్ జయదేవ్ గారు, ఇలియాస్ అహ్మద్ గారు, రచయిత మల్లాది గారు, ఆర్టిస్ట్ అక్బర్ , ఘంటసాల గారి అమ్మాయి శ్యామల ... వీరందరితో నన్ను నేను పరిచయం చేసుకుని మాట్లాడతానని కల్లో కూడా అనుకోలేదు. కాని అదంతా నిజమైంది..ఆంతా ఆ అమ్మ లీల.



అందరికంటే ఎక్కువగా నేను ధాంక్స్ చెప్పుకోవాల్సింది నా బ్లాగు “ జ్యోతి” కే. నన్ను నేను పరిశీలించుకుని, విమర్శించుకుని, విశ్లేషించుకునేలా చేసి ఆ భావాలను అక్షరాలలో నిక్షిప్తం చేసుకునేలా చేసింది. ఎన్నో అందమైన భావాలకు నిలయమైంది. వివిధ సందర్భాలలో నా సంఘర్షణ, నా స్పందన అన్నీ తనలో దాచుకుంది. అప్పుడప్పుడు నాలోని వేదనకు, ప్రశ్నలకు చర్చావేదికగా మారింది.. నాకు నచ్చిన పాటలతో సరాగాలాడింది. అందుకే నిరంతరం నన్ను నేను నా బ్లాగులో చూసుకుంటూ ఉంటాను....



ఇక్కడ మరో వ్యక్తి గురించి చెప్పాలి. కాస్త ప్రమాదకరమైన వ్యక్తే.. ఉండండి బయట అన్ని గడియలు వేసి వస్తాను..అతని గురించి ఎప్పుడూ చెప్పలేదు. కాని అతనితో చాలా గొడవలు కూడా జరిగాయి. అయినా అతనికి థాంక్స్ చెప్పకుండా ఉండలేను.. నాకు ప్రమాదమని తెలిసిన ఒక విషయం చెప్పాలి. అసలు మలక్ బ్లాగులోకంలోకి వచ్చింది నా మూలంగానే.. నన్ను కెలకడానికి వచ్చాడు అప్పుడెప్పుడో. తర్వాత పరిచయం కలిగి , స్నేహం పెరిగింది. కాని చివరికి నావల్లే కెలకబడ్డాడు పాపం.. అందుకే పెద్దలు చెప్పారు ... (... ఇది మీకు తెలుసు...)... అతని స్నేహం వల్ల నాకు కొన్ని రౌడీ వేషాలు అబ్బాయి లెండి. ముఖ్యంగా తప్పు చేయనప్పుడు బాధపడకూడదు, ఎవరికీ భయపడకూడదు, లెక్క చేయకూడదు అని.. పాపం పాపాయి మాత్రం ఇరుక్కుపోయాడు. ఎలా అంటారా?? వాళ్ళ అమ్మగారిని నాకు పరిచయం చేసాడు. ఇంకేముంది...ఇక్కడ ఏం గొడవ చేసినా న్యూస్ అక్కడికి వెళ్ళడానికి ఎంతో సమయం పట్టదన్నమాట..:)) ఆ సదవకాశం నేను ఇంకా వినియోగించుకోలేదు లెండి.........థాంక్స్ భరద్వాజ్..



మీ అభిమానం, ప్రేమ , ప్రోత్సాహం ఇలాగే ఉండాలని కోరుకుంటూ నా పయనాన్ని కొనసాగిస్తున్నాను.


నమస్తే........

Monday, 12 September 2011

ఇల్లలుకగానే .......................


చిత్రం : అక్బర్

అమ్మాయి పెళ్ళీడుకొచ్చింది. యోగ్యుడైన అబ్బాయిని చూసి కట్నకానుకలతో అమ్మాయిని అత్తవారింటికి పంపుతారు. అంతవరకు ఆమె తల్లితండ్రుల గుండెలమీద కుంపటిగానే ఉంటుంది. ఒక అయ్య చేతిలో పెట్టి తమ బాధ్యత వదిలించుకున్నారు. ఇక అమ్మాయిని అత్తవారింటికి పంపించేటప్పుడు ఇలా చెప్తారు ... పెద్దలకు ఎదురు మాట్లాడవద్దు. ఎవరు ఏది చెప్పినా కాదనకుండా చేయాలి. మొగుడు, పిల్లలు, అత్తగారికి కావలసినవి అమర్చడమే నీ బాధ్యత.. నీ మూలంగా మాకు ఎటువంటి మాటా రాకూడదు ఇలా ఎన్నో బుద్ధులు చెప్తారు. అన్నింటికి తల ఊపుతుంది ఆ అమ్మాయి. కొత్తగా పనికి వెళ్లే పనివాళ్లకి చెప్తారు చూడండి అలా అన్నమాట. అమ్మాయిలు కూడా అత్తగారింట్లో అదే గుడ్డిగా ఫాలో ఐపోతుంటారు. తమ ఇష్టాలేంటో గుర్తుండదు. రుచిగా వంట చెయడం, అందరి అవసరాలు తీర్చడం, ఇల్లు నీట్ గా పెట్టడం, అతిథి మర్యాదలు చేయడం, టైమ్ దొరికితే కుట్లు , అల్లికలు , ముగ్గులు ఇవే ఆమె లోకం. మగవాళ్ళతో గట్టిగా మాట్లాడొద్దు. కాస్త నవ్వుతూ మాట్లాడితే బరితెగించింది అంటారు. అన్నీ మొగుడే చూసుకోవాలి. ఆడది గడప దాటి బయటకు రాకూడదు. ఎప్పుడూ ఆడాళ్ల మధ్యే , ఆడాళ్ల తోటే ఉండాలి. ఇది అసలైన ఆడదానికి ఉండవలసిన లక్షణాలు అలియాస్ జీవితకాలపు జైలు అన్నమాట. దీనిని దాటి లోకం లేదు. ఎంతోమంది ఆడవాళ్లు ఇలాటి జీవితానికి అలవాటు పడిపోయారు కూడా. వాళ్లకు తమకంటూ ఇష్టాలు , అభిరుచులు ఉండవు. ఉన్నా పూసలు, బొమ్మలు, బట్టలు కుట్టుకోవడం తప్ప వేరే ఏముంటాయి??. డబ్బులు కావాలంటే భర్త ఇస్తాడు. వయసు మీరాక కొడుకులు చూసుకుంటారు. ఐనా ఇంట్లో ఉండే ఆడదానికి అంతకంటే కోరికలేముంటాయి. తిండి, బట్ట, నీడకు లోటు లేదు. ఇప్పుడంటే టీవీలు ఉండనే ఉన్నాయి. వాటిలో టీవీ సీరియల్లు ఇరవై నాలుగు గంటలు వస్తూనే ఉంటాయి. ఇంకా చేయడానికేముంది. పనిగాని, ఇంకేదైనా కాని చేసి ఎవరిని ఉద్ధరించాలంట??హాయిగా రోజులు గడిచిపొతున్నాయి చాలదూ?. ఎప్పుడైనా ఇంట్లో డబ్బులకు ఇబ్బంది ఐతే అప్పడాలు, పచ్చళ్లు పెట్టి వేన్నీళ్లకు చన్నీళ్లుగా ఇంత సంపాదిస్తే చాలు. పెళ్లయ్యాక ఆడవాళ్లు చేసే పనేముంది. మొగుడు, పిల్లలు, మళ్లీ వాళ్ల పిల్లలను చూసుకోవడం ప్రతీ ఇల్లాలి కర్తవ్యం, బాధ్యత కూడాను. అంతకంటే ఏం చెయగలం ఇంట్లో ఉండే ఆడవాళ్లు..



ఇలా ఇల్లు అలుకుతూ అలుకుతూ తాము ఎవరో, తమ పేరేంటో మర్చిపోయే ఆడాళ్లు ఎంతో మంది ఉన్నారు. "సంసారం నిలబడడానికి తన స్వేచ్చ సమర్పించుకుంది స్త్రీ, తన యుగాల నిద్రనుంచి మేల్కొన్నది" అని చలం చెప్పినట్టు అందరూ కాకున్నా కొందరైనా ఎప్పుడో ఒకప్పుడు తమగురించి ఆలోచిస్తారు. ఉలిక్కిపడి కళ్లు తెరిచి తమ చుట్టూ చూసుకుని " ఈ సమాజంలో నా స్థానం ఎక్కడ?" అని అయోమయంగా తమని తాము ప్రశ్నించుకుంటారు. అసలు తమకు కావలసిందేమితో, ఇల్లలుకుతూ మర్చిపోయిన ఎన్నో అభిరుచులను, ఇష్టాయిష్టాలను తెల్సుకోవాలి. ఒక విషయం చెప్తాను.. ఎవరన్నా స్నేహితుల ఇంటికి వెళ్ళినప్పుడు అక్కడ స్నేహితుడి నాన్నో మావగారో ఉంటే వారి పేరుతో పరిచయం చేసుకుంటారు. అదే ఆ స్నేహితుని అమ్మ గానీ అత్తగారూ గానీ అయితే? వాళ్ళూ పేరుతో పరిచయం చేసుకోరు, మనమూ అడగం పేరేవిటని. అడిగినా ఏమని చెప్తారు?? ఏమోయ్, అమ్మా, బామ్మ, అమ్మమ్మ, అమ్మగారు, అత్తయ్యగారు, ఇవేనా ఆ ఇల్లాలికి ఉన్న పిలవగలిగిన పేర్లు. అందుకే ప్రతీ మహిళ తన పేరు గుర్తు పెట్టుకోవాల్సిన అవసరం ఉంది. ఎవరికోసమో కాదు తనకోసమే. ఆ అలా చేయడం అందరికీ సాధ్యం కూడా కాకపోవచ్చు. భవసాగరంలో ఎంతగా మునిగిపోతారంటే బయటకు రావాలని ఎంత తపనపడినా పైకి రావడానికి బదులు లోపలికే కృంగిపోతుంటారు. కాని అవకాశం ఉన్నవారైనా బ్రతుకంటే ఇల్లలకడమే కాదు అది బ్రతుకులో ఒక భాగం మాత్రమే అని గుర్తించుకోవాలి. కుటుంబ బాధ్యతలతో పాటు తమలోని అంతర్గత శక్తిని గుర్తించి , తమని తాము మర్చిపోకుండా ఉండాలని ఈ కథ చెప్తుంది. అంత మాత్రాన తన గురించే ఆలోచించి, కుటుంబాన్ని నిర్లక్ష్యం చేయమని ఎవరూ చెప్పరు. ఒక్కసారి మీ గురించి ఆలోచించండి. మీకిష్టమైన పనులు ఎన్నో ఉన్నాయి. చేయగలరు కూడా..



ఈ కథ ఎందుకు ప్రస్తావించాల్సి వచ్చిందంటే...



ఈనాటికీ మన చుట్టూ ఎంతోమంది తమ పేరు మరచిపోయిన శారదలు ఉన్నారు. భర్త , పిల్లలు , సంసారం తప్ప వేరే లోకం తెలిదు. అలాటి ఓ పేరు మరచిపోయిన శారదల్లో నేనూ ఒకదాన్నే మూడేళ్ల క్రిందవరకు.. పిల్లలకోసం నెట్ పరిచయం చేసుకుని సరదాకి బ్లాగు మొదలెట్టాను కాని కొంత కాలానికి అది కూడా బోర్ కొట్టింది. పిల్లలు ఉద్యోగాల్లో సెటిల్ అయ్యారు. అప్పట్లో అసలు నాకు ఏమిష్టమో నాకే తెలిదు. సంపెంగలు ఇష్టం. రఫీ, ఘంటసాల పాటలు ఇష్టం. వారపత్రికల్లో సీరియళ్లు,తెలుగు కథలు చదవడం ఇష్టం. సినిమాలు కాకున్నా టీవీ సీరీయల్లు చూస్తున్నాను. హాయిగా సమయం గడిచిపోతుంది. తిండికి, బట్టకు కొరతేమి లేదు కష్టాలు తీరిపోయాయి. పిల్లలు సెటిల్ అయ్యారు. ముందు ముందు పిల్లలు పెళ్లిళ్లు అయ్యాక వాళ్ల పిల్లలకు సేవలు చేస్తూ ఉండాల్సిందే..... మరి నా జీవితమంతా ఇంతేనా??.... ఇలా ఎన్నో ఆలోచనలు నన్ను చుట్టుముట్టి అల్లకల్లోలం చేసాయి. ఈ కథలోలాగే ఒక ఫ్రెండ్ మూలంగా నా గురించి ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాను. బాధ్యతలను మానుకోలేదు కాని తగ్గించుకున్నాను. నాకు ఇష్టమైనది, నాకు తృప్తినిచ్చేది ఏంటీ అని ఆలోచించాను. ఆ దిశలో ప్రయానించి ఇదిగో ఇపుడు ఇలా ఉన్నాను… మరి మీ చుట్టూ తమ పేరు మరచిపోయిన శారదలను ఎంతోమంది కనిపిస్తారు. వాళ్ళకు కూడా గుర్తు చేయండి. ఆ శారద మీరు కాకుంటే మీ అమ్మ కావొచ్చు, పిన్ని కావొచ్చు, అక్క కావొచ్చు. అమ్మమ్మ కూడా కావొచ్చు. ...

Blogger template 'YellowFlower' by Ourblogtemplates.com 2008